13 Ιουνίου 2017

Ο Κύριος Θήτα

Καθόμασταν σε ένα πάρκο από αυτά το πολύ ούαου τα μεγάλα τα μητροπολιτικά τύπου Central Park. Φυσούσε ένα ωραιότατο δροσερό αεράκι και τα τζιτζίκια μαζί με τα τριζόνια έδιναν κοντσέρτο. Πού  και πού ακουγόταν και καμιά κουκουβάγια. Ναι ήταν βραδάκι. Νωρίς όμως, λίγο μετά το σούρουπο, απίθανη ώρα για καλοκαιρινό άραγμα, αν εξαιρέσει βέβαια κανείς τα κουνούπια. Δε βαριέσαι, δε μπορούμε να τα έχουμε κι όλα.

Εκείνος καθόταν δίπλα μου σχεδόν αμίλητος με ένα τσιγάρο στο χέρι που έκανε τάχα μου πως το κάπνιζε και μία έκφραση μακαριότητας στο πρόσωπο. Εγώ λίγο πιο τσιτωμένη απολάμβανα ένα παγωτό καϊμάκι σε χάρτινο κουπάκι. Δε τα μπορώ τα χωνάκια γίνομαι πάντα μούρτζος μετά.

-Καλά γιατί καπνίζεις; Στέκει;
-Για ξεκάρφωμα. Μου απαντά λακωνικά.
-Α και καλά ινκόγκνιτο κι έτσι. Ντάξει...
-Με πιάνεις.
-Δε σκέφτηκες όμως ότι μπορεί να με πειράξει ο καπνός σου;
-Μη νοιάζεσαι, έχω φροντίσει το αεράκι να τον διώχνει μακριά. Τι διάολο Θεός είμαι;
-Μπαρντόν; Ακούω καλά; Είπες τι διάολο Θεός; Ξέσπασε σε γέλια.
-Σε κούφανα έτσι; Ναι τα λέω πολύ πετυχημένα ο π-στης ώρες, ώρες.
-Είσαι μεγάλο Τρολ! Του λέω και με μια κίνηση του αντίχειρα έδειξε πως συμφωνούσε. Έπειτα έπεσε σιωπή. Αδιάφοροι διαβάτες περνούσαν δίχως καν να υποπτευτούν το παραμικρό. Εξάλλου το καμουφλάζ του Θ. ήταν αριστοτεχνικό. Πιο βαρετή και μπανάλ φάτσα δε θα μπορούσε να είχε πάρει και πιο συνηθισμένα ρούχα δε θα μπορούσε να είχε φορέσει.



Υπήρχε ένα θέμα όμως με τα σκυλιά και τη γάτες που τον πήραν μυρωδιά και έρχονταν και κάθονταν όλα τριγύρω από το παγκάκι μας. Στην αρχή ήταν δυο τρία μόνο και δεν έδιναν στόχο, στην πορεία όμως μαζεύτηκαν κι άλλα κι αυτό δεν φαινόταν καθόλου καλό. Ένας πιτσιρικάς από απέναντι ήταν ήδη έτοιμος να τραβήξει βιντεάκι σίγουρα καρφωτό για youtube. Με ένα ωραιότατο τέχνασμα ο Θ. εμφάνισε μία καντίνα λίγα μέτρα πιο πέρα και το πρόβλημα λύθηκε.

-Ήθελα πολλά να σου πω. Αποκρίθηκα. Μα τώρα είναι σα να μη θυμάμαι τίποτα. Ή σα να μη χρειάζεται να πω.
Μου χαμογέλασε γλυκά και σε αυτό το χαμόγελο άφησε να φανεί αμυδρά η ομορφιά που κρυβόταν κάτω από το αδέξιο παρουσιαστικό.
-Ξέρεις τι; Θα γούσταρα όλα μου τα βράδια να τα περνούσα κάπως έτσι. Ξεκούραστα και χαλαρά με το αεράκι να φυσά γλυκά.

Αυτή τη φορά με κοίταξε στα μάτια και μου χάιδεψε τα μαλλιά, μα απάντηση δε πήρα. Ύστερα σηκώθηκε από το παγκάκι και σφύριξε στα σκυλιά να τον ακολουθήσουν. Πριν απομακρυνθεί πολύ μου έκλεισε συνθηματικά το μάτι και με ένα νεύμα του χεριού του μου έδειξε πως πάντα θα ήταν εδώ γύρω...

Πρώτη δημοσίευση εδώ: http://enfo.gr/ar7357


6 Φεβρουαρίου 2017

Πάρε μαζί σου φίλους


Είναι στ΄ αλήθεια σκληρό το αντάμωμα με το μέσα μας. Θέλει υπομονή να σταθείς εμπρός του και να μη το βάλεις στα πόδια. Να αναμετρηθείς με το βάθος του και τις προκλήσεις που σου φέρνει στο διάβα σου. Κάποιοι αρχέγονοι φόβοι στέκουν εκεί και σου φράζουν το δρόμο. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα είναι ενσαρκωμένοι σε πραγματικά πρόσωπα της καθημερινότητά μας που μόνο αν καταλάβουμε πως είναι οι προβολές του μυαλού μας θα μπορέσουμε να τους υπερνικήσουμε.

Τα πράγματα είναι απλά, πιάνεις έναν αγαπημένο από το χέρι και περπατάς. Τουλάχιστον έχουμε πάντα αυτή την ευχέρεια να παίρνουμε μαζί μας και συμμαχητές σε αυτόν τον αγώνα. Μα προσοχή, συμμαχητές για να βγούμε παρέα από το λαβύρινθό μας και όχι θύματα που θα τα τραβήξουμε στο βαθύ μας σκοτάδι. Κι εκεί θέλει σοφή κρίση για να ξεχωρίσεις ποιοι έχουν αυτά τα κότσια και τη λεβεντιά να παλέψουν στο πλάι σου. Ποιοι θέλουν πράγματι να βρεις το ξέφωτο σου και όχι να σε χώσουν χαιρέκακα ακόμα πιο βαθιά στην απελπισία.


Και πώς χωρίζεις άραγε τα ξερά από τα χλωρά; Πώς στο καλό ξεδιαλέγεις εκείνους τους ευγενικούς τους φίλους; Μα από τη δροσιά και τη χαρά που σου φέρνουν. Από την ξεκούραση και την ανάταση που σου χαρίζουν. Όταν τα δικά σου αποθέματα πίστης και ενέργειας τελειώνουν, έρχονται εκείνοι να σε βάλλουν στην πρίζα. Έρχονται και σου υπενθυμίσουν αυτά που μπορείς να κάνεις, αυτά για τα οποία σε αγαπούν και σε θαυμάζουν. Αν ακούσεις το αντίθετο, αν ακούσεις να σου μετράνε ελλείψεις και παραλείψεις, μάλλον σε εχθρό έχεις πέσει και καλύτερα να αρπάξεις το σκουπόξυλο.

Για περισσότερα κείμενα μπορείτε να επισκεφτείτε το προφίλ μου στην enfo.gr


Και για να κάνετε παρέα με αυτές τις φάτσες εδώ




20 Ιανουαρίου 2017

Pencil Pot (μολυβοθήκη στα γρήγορα)


Χειροτεχνία στο εικοσάλεπτο και πολύ σας λέω.
Τα υλικά τα βλέπετε, ρολά χαρτιού και χαρτόνι.

1. Συρράπτουμε τα ρολά. 
2. Σχεδιάζουμε ένα τετράγωνο που να χωρά μέσα τα ρολά μας.
3. Σχεδιάζουμε περιμετρικά ένα μεγαλύτερο τετράγωνο για τα τοιχώματα του κουτιού μας.


 4. Κόβουμε τις τέσσερις γωνίτσες προσέχοντας να κοιτάνε όλες αντικριστά. (τις εκτός και επί τα αυτά του εσωτερικού τετραγώνου)
5. Χαράσουμε προσεκτικά τις σταθερές ακμές έτσι ώστε να μπορέσουμε να τις διπλώσουμε μετά.


         6. Συρράπτουμε τις πλευρές και το κουτάκι έτοιμο!
7. Κολλάμε και τα ρολά στα τοιχώματα του κουτιού, και η μολυβοθήκη έτοιμη.



Πανεύκολη χειροτεχνία για μικρούς και μεγάλους.


13 Ιανουαρίου 2017

Το λεύκωμα των Χριστουγέννων



Όλος ο Δεκέμβρης κύλησε σωματειακά με πολλές, πολλές εκδηλώσεις και ομιλίες. Σας φύλαξα τα high lights των ημερών με πρώτη στάση, το παιδικό πάρτι που στίσαμε με πολλές χειροτεχνίες και δώρα για τα παιδιά. Ξέφρενη χριστουγεννιάτικη μουσική και κεράσματα.



Τα κορίτσια του σωματείου σε μεγάλα κέφια, όλες μασκαρεμένες στο κλίμα των ημερών. Η αφεντιά μου είναι το δεντράκι το αψηλό με χειροποίητη στολή από τα χεράκια μου.


Ο Άγιος Βασίλης μας!


ε δε θα ερχόταν κι ένας γατούλης;


Στάση δεύτερη
 Ο καλός μας παπα Χρήστος γιόρταζε και είπαμε να του στίσουμε ένα γλεντάκι με νταούλια και κλαρίνα, για να του δείξουμε πόσο μα πόσο πολύ τον αγαπάμε. Κι εκείνος το απόλαυσε μέσα από την καρδιά του.






★Εδώ το αχτύπητο δίδυμο μουσικών από την Περαία.★


Στάση τρίτη
Ναι είναι αλήθεια φάγαμε και κουφέτα μέσα στις γιορτές και σας το κράταγα κρυφό. Την βάλαμε την κουλούρα και στην εκκλησιά πλέον, με το τεμέτερον σε στενότατο φιλικό κύκλο παρακαλώ. 


Αυτά που λέτε τα ολίγα. Έγιναν πολλά και κάποια από αυτά πολύ επεισοδιακά αλλά δεν είναι του παρόντος.



11 Ιανουαρίου 2017

Καλή μας Χρονιά


Με πράγματα που προσμέναμε και δεν ήρθαν 
και με άλλα που δεν το περιμέναμε αλλά ήρθαν,
πέρασε άλλος ένας χρόνος φέρνοντάς μας ακόμα πιο κοντά στο μέλλον. 
Η επώδυνη συνειδητοποίηση πως μεγαλώνουμε έχει γίνει πια καθημερινότητα κι αυτό φέρνει μελαγχολία. 
Σε μένα τουλάχιστον φέρνει μεγάλη μελαγχολία αλλά και μια άσβηστη δίψα για καινούριες συγκινήσεις και βιώματα, πολλούς στόχους και ανεξάντλητα όνειρα. 
Ήθελα πολύ να σας γράψω κάτι,
 παρόλο που οι λέξεις δε μου βγαίνουν και πολύ το τελευταίο διάστημα. 
Διανύω την περίοδο των εικόνων και των αντικειμένων.
Προτιμώ να εκφράζομαι μέσα από σχέδια και εργόχειρα.
Οι λέξεις θαρρείς να με κούρασαν λιγάκι μιας και δεν είναι τίποτα άλλο από φωναχτές σκέψεις.
Και οι σκέψεις κουράζουν πολύ το μυαλό είναι αλήθεια.

Εύχομαι ειρήνη στις καρδιές όλων μας και να σβηστούν από τη μνήμη μας όλα τα άσχημα που μας έχουν συμβεί κατά καιρούς. Κι από εδώ και πέρα να υπάρχει χώρος μόνο για ωφέλημα πράγματα. 

✮και μην ξεχνάτε να είστε πάντα συντονισμένοι με τη διαγαλαξιακή σελίδα στο facebook





Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets