24 Μαρτίου 2016

Η φιλενάδα μου η Χαρούλα

Καθήμενη στο πάρκο της γειτονιάς με τον καφέ ανά χείρας, να ατενίζω αμέριμνη τον βροχερό ουρανό, αίφνης νιώθω δύο μάτια να με κοιτάνε επίμονα.


 -Γεια τι λέει;
-Α, τι κάνεις εκεί κάτω ρε; Με τρόμαξες!
-Σε κοιτάω τι κάνω;
-Δε με κοιτάς με κατασκοπεύεις κρυμμένη κάτω από το παγκάκι.
-Έτσι έχει πλάκα. Τέσπα, τι κρατάς εκεί;
-Τον καφέ μου.
-Άσε τον καφέ δε με ενδιαφέρει, στο άλλο χέρι τι κρατάς;
-Ποιο, αυτό λες;


 - Όου γέα μπέμπυ, αυτό! Τι είναι;
-Σκυλάκι.
-Και τι σκυλάκι είναι αυτό που δε με γαβγίζει;
-Σκυλάκι παιχνίδι, ψεύτικο.
-Εσύ ο έφτιαξες;
-Ναι


-Το θέλω! Δως το μου!
-Δε στο δίνω, θα το χαλάσεις.
-Ω, σε παρακαλώ  δως το μου!
-Δε μπορώ πουλάκι μου...


-Ε όχι και πουλάκι, ολόκληρη γάτα! Τώρα θα δεις!
Φέρτο μου! 


Και καθώς η Χαρούλα είναι γάτα και βαριέται εύκολα...

-Πφφ βαρέθηκα, θα με βγάλεις καμιά φωτογραφία;


και για τις δύσκολες μέρες που μας κυκλώνουν...


14 Μαρτίου 2016

Ας πούμε μια Καθαρή Δευτέρα...

  Πέντε γεμάτα χρόνια κρίσης και κάτι ψηλά κι όνειρα χιλιάδων νέων παρκαρισμένα. Μια αναμονή που σκοτώνει και έργα που μένουν στην αφάνεια. Για πολλούς η κρίση δεν είναι καινούριο πράγμα, υπήρχαν και στις καλές εποχές άνθρωποι που αγωνίζονταν για τα αυτονόητα. Άνθρωποι που δεν πτοήθηκαν από τα δύσκολα αλλά κάπου κουράστηκαν από την υπερπροσπάθεια. 

  Με τέτοιες σκέψεις ξεκίνησα την περίοδο της κάθαρσης, Καθαρά Δευτέρα βλέπεις και έφτιαξα τον καφέ μου. Έξω ένα βαρύ γκρίζο στερέωμα με έναν Μάρτη που δε λέει να μας κάνει το χατήρι να προσπεράσει την κυκλοθυμία του για φέτος. Πάντα βαρύ το κλίμα της σαρακοστής λες και είναι στο έργο του Θεού να συμμετέχεις στη θλίψη των παθών. Ένας ακόμα χρόνος στις πλάτες μας σε μια παραγωγική ηλικία που ό,τι φτιάχνουμε, πέφτει σε μια μαύρη τρύπα και χάνεται. 



Έχω όμως τον ζεστό μου τον καφέ στο χέρι, το καύσιμο της ψυχής για να προχωρήσει η ζωή, έναν υπολογιστή κι ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μου. Γιατί να παραπονεθώ όταν χιλιάδες συνάνθρωποί μου έχουν χάσει τα πάντα; Όταν χιλιάδες συνάνθρωποί μου έχουν μπει στο στόχαστρο όλου του κόσμου; Λύκοι λέει με προβιές προβάτων... Θα μας πάρουν τις γυναίκες, θα μας πάρουν την πίστη, ριψάσπιδες και καταπατητές που δεν έκατσαν να πολεμήσουν στον τόπο τους. Πόσοι αλήθεια είναι αυτοί που τα λένε όλα αυτά; Λίγοι θέλω να πιστεύω, λίγοι που απλά κάνουν φασαρία για να ακουστούν. Κι είναι άνθρωποι δικοί μας, κοντινοί μας που πίνουμε και τρώμε μαζί αλλά για κάποιο λόγο τους βγαίνει έτσι... 

Ύστερα είδα αυτό το βιντεάκι και με τρόμο διάβασα τα σχόλια από κάτω, που ευτυχώς καταργήθηκαν, άκουσα και για την πονεμένη Σερβία που έκλεισε την καρδιά της στον πόνο του άλλου, άκουσα για τη Γερμανία που ενίσχυσε την ακροδεξιά παράταξη. Άκουσα και τι δεν άκουσα. Γιατί όμως να παραξενευτώ; Σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη υπάρχει και ένα μουσείο βασανιστηρίων γιατί να γίνει ξαφνικά η Ευρώπη φιλεύσπλαχνη; Μόνοι πάντα ήμασταν και μόνοι θα πορευτούμε. Φτωχή μου Ελλαδίτσα που περήφανα δείχνεις πως το φως σου είναι εδώ. Ούτε ανακαλύψεις, ούτε μεγάλα κατορθώματα, ούτε σοφιστείες και μεγαλόπρεπα έργα, παρα μόνο ανθρωπιά. Το φως σου είναι  η ανθρωπιά και τέτοιο φως καλή μου γλυκιά μου πατρίδα δεν το είχες ούτε στο Χρυσό αιώνα του Περικλέους. 

Κλείνω με την ελπίδα να μαλακώσουν οι καρδιές όλων μας και με την ευχή να νηστέψουμε όλοι από τις κακίες μας. 

Μαζεύουμε φάρμακα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για τα κοινωνικά μας ιατρεία:

https://www.facebook.com/events/854239991368353/?active_tab=highlights




Κι επειδή το χαμόγελο πρέπει πάντα να μένει δεν μπόρεσα να μη καρναβαλιστώ...

12 Μαρτίου 2016

Στην άκρη της πόλης


Στην  άκρη της πόλης σταθήκαμε με μάτια γεμάτα προσμονή
Το αύριο θαρήσαμε πως θα ‘ταν αλλιώτικο γιομάτο από δώρα και νιόφερτες χαρές. Μοιραστήκαμε τα δάκρυα και τις λαχτάρες μιας νιότης παιδικής
Κάπου μετά σκορπίσαμε και γνέψαμε αντίο…
Θα ‘ταν πολλοί οι μήνες κι οι γιορτές που ξελογιαστήκαμε από τα όνειρά μας .
Τώρα όλα δείχνουν πως μετράμε το χρόνο αλλιώς.
Μετράμε τις αγωνίες, τις απορίες, τα συρματοπλέγματα και τις κακοτοπιές.
Νέοι ακόμα στην όψη, μα δεκαετίες μεγαλύτεροι στην ψυχή ζητάμε αυτό το κάτι που τόσο επιπόλαια προσπεράσαμε τότε, που ο κόσμος φάνταζε ολόκληρος δικό μας κτήμα...

Έχω φύγει

Έχεις φύγει

Φίλος, πατέρας, μάνα, αγαπημένος, αδερφός;
Δεν έχει σημασία.

Οι καιροί αλλάξανε και μάθαμε όλοι να επιβιώνουμε αλλιώς…

και ωραίο κλικ εδώ για την καθιερωμένη ενίσχυση.

Με μελαγχολική διάθεση ομολογουμένως σήμερα. Ο Μάρτης ο γδάρτης για άλλη μια χρονιά έδειξε πώς δεν αστειεύεται και δυστυχώς για τους άμοιρους ανθρώπους που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ειδομένη. Σε πείσμα των άκαρδων εμείς συνεχίζουμε να κάνουμε το χρέος μας. 

Συγκεντρώνουμε είδη πρώτης ανάγκης για τους Σύριους σε όλα τα παραρτήματα της ΕΡΤ3 και ΕΡΑ και σε τοπικούς δήμους και ΚΑΠΗ. Ενημερωθείτε από το τις ιστοσελίδες των Δήμων σας.
Συγκεντρώνουμε είδη ανάγκης και εδώ:http://gerontaspaisios.gr

Και ένα κάλεσμα προσωπικό εδώ :https://www.facebook.com/events/854239991368353/


6 Μαρτίου 2016

Boheme



Να 'ναι Κυριακή πρωί κι εσύ με τον καφέ στο χέρι να σερφάρεις ανέμελα στο ίντερνετ, όσο θα ψάχνεις παρέα για καφεδάκι. Και να 'ναι λέει στη Θεσσαλονίκη και να είναι και στην ακροθαλασσιά.
Ο καφές στην παραλία είναι διαδεδομένος στη Θεσσαλονίκη αλλά ο καφές στην ακροθαλασσιά είναι αρκετά δυσεύρετος αν δεν θες να διανύσεις πολλά χιλιόμετρα.


Κέντρο απόκεντρο λοιπόν, στην ακτή της Πυλαίας, απέναντι από τον ανατολικό σταθμό ΙΚΕΑ φιγουράρει το Boheme για μποέμιδες τύπους σαν κι εσάς. Ένας πρόσφατα ανακαινισμένος χώρος που κατάφερε να τραβήξει τον κόσμο μακριά από το κέντρο.


Κομβικό σημείο συνάντησης για όσους φίλους θέλουν να μοιράσουν την απόσταση και να ανταμώσουν κάπου στη μέση. Μέρος για να πάρεις τον αέρα σου κυριολεκτικά, μέρος για να ανοίξει το μάτι σου.

Γιατί αγάπησα το Boheme; Γιατί με την παρουσία σου και μόνο άνοιξε το δρόμο για την αξιοποίηση της παραλίας της Πυλαίας. Αυτό το κομμάτι της πόλης μπορεί και πρέπει να ανέβει.

(A new place in Thessaloníki is born at the eastern coast of the city. A spacious cafe next to the sea. Cozy and sophisticated decoration with minimal industrial approaches. Friendly people, excellent service and a great variety of drinks, beverages and dishes.  You will find it opposite of  the terminal bus station IKEA.)






4 Μαρτίου 2016

Στο μεταξύ...


Λίγη εργασιοθεραπεία...


 Ένας κούνελος φαρδύς πλατύς πάνω στο κουτί του...


Ένα ζεστό πουλοβεράκι για τη μικρή ανιψούλα.


Κι ένας τζαναμπέτης σκίουρος σε περιπετειώδη φάση έξω από τα πανεπιστήμια. 


ΥΓ. Έχει πέσει στην αντίληψή μου πως όλοι είμαστε σκόρπιοι απ' εδώ κι απ' εκεί. Παρομοίως...
Στις προσεχείς αναρτήσεις όμως θα έχουμε πολλές πολλές ξεναγήσεις σε καινούρια στέκια! 
Ερώτηση:
Είναι πιο ελαφρύς ο γαλαξίας με τις καινούριες αλλαγές;


Καλό Μήνα
Καλή μας Άνοιξη




Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets