20 Μαΐου 2015

Ιστορίες της Νύχτας - Μπίρες με τον Μουσά Μπαμπά


Εκτάκτως παρούσα για το Αριστάκι και τις Ιστορίες της Νύχτας

Η Μαρία έμενε στην Άνω πόλη, σε ένα οροφο-διαμέρισμα κάτσε καλά, μιας ιδιόκτητης μικρής πολυκατοικίας. Το διαμέρισμα αυτό ήταν εξωφρενικά μεγάλο για τις ανάγκες μιας φοιτήτριας και πολύ λουσάτο παρακαλώ. Όχι, της Μαρίας δεν της περίσσευαν λεφτά, απλά το σπίτι είχε από πίσω μία στενάχωρη ιστορία που το κατέτασσε σε ειδική κατηγορία ακινήτου. Οι ιδιοκτήτες, ένα πολύ ευγενικό ζευγάρι μεσηλίκων, είχαν φυλάξει το διαμέρισμα για την κόρη τους την οποία έχασαν δυστυχώς πρόωρα και εντελώς ξαφνικά. Γι αυτό το λόγο κρατούσαν το ενοίκιο πολύ χαμηλά κι όταν μάλιστα γνώρισαν και τη Μαρία, είχαν ένα λόγο παραπάνω να τη δουν περισσότερο σαν παιδί τους, παρά σαν ενοικιάστρια.

Στο διαμέρισμα αυτό η Μαρία έκατσε κανά δυο χρόνια κι εμείς που μέναμε τότε όλοι πολύ κοντά, το είχαμε κάνει δεύτερο σπίτι μας γιατί μας χωρούσε όλους μας και μας περίσσευε κιόλας. Ειδικά στις περιόδους της εξεταστικής πηγαίναμε από το μεσημεράκι εκεί για διάβασμα. Μαζευόμασταν γύρω από το γυάλινο μπαμπού τραπέζι της κουζίνας, στρώναμε τις σημειώσεις και τους καφέδες μας και καθόμασταν εκεί μέχρι τα αξημέρωτα.

Ένα Σαββατάκι ζεστό και καλοκαιρινό, από αυτά τα ωραία και ξάστερα που μοσχοβολάνε  αγιόκλημα και βασιλικό, ενώ θέλαμε πολύ να πάμε μια βόλτα να ξεσκάσουμε, δε μας έπαιρνε και πολύ να ξεμυαλιστούμε. Γι' αυτό λοιπόν είπαμε να τη βγάλουμε χύμα κάτω από τα άστρα με μπίρες στο χέρι, στην πλατεία Τερψιθέας που ήταν δυο βήματα απόσταση από το σπίτι. Εκείνη την ώρα, περασμένα μεσάνυχτα, δεν υπήρχε ψυχή. Εμείς, οι κουκουβάγιες μόνο και ο Μουσά Μπαμπά...

-Κορίτσια, είναι μεσάνυχτα. Λέτε να ζήσουμε καμιά λαχτάρα και να δούμε το φάντασμα του καβαλάρη να κόβει βόλτες; Είπε η Μαρία και σηκώθηκε ολονών μας η τρίχα κάγκελο με τον τρόμο να αντιπαλεύει με την περιέργεια.

-Ωχ, λες! Πςςς Γουστάρω! Αποκρίθηκα εγώ και πήρα αγκαλιά τα κορίτσια γεμάτη αγωνία και ενθουσιασμό.

Τότε η συνονόματή μου Χριστίνα, η τρίτη της παρέας που δεν καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, μας λοξοκοίταξε με απορία σαν να άκουγε κοτσάνα.

-Τι λέτε μωρέ; Ποιος καβαλάρης ρε παιδιά; Τι; Το μέρος είναι στοιχειωμένο; Μη μου πείτε!

-Τςςς καλά δε το βλέπεις το ερείπιο μπροστά σου; Έδειξε η Μαρία το οκταγωνικό μνημείο στην άκρη της πλατείας.

-Ποιο ρε; Αυτό το χαμάμ; Ρώτησε η Χριστίνα.

-Δεν είναι χαμάμ, είναι τάφοςςς..... Της απάντησα κάνοντας τη φωνή μου σιγανή και τρομακτική, τραντάζοντας την από τη μέση.

-Σκάστε, ρε κωλόπαιδα, πείτε μου, τι παίζει εδώ;

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας υπηρέτης του Αγά, ο Μουσά Μπαμπά, επί τουρκοκρατίας, που έκανε πολλά και σπουδαία πράγματα κατά τα λεγόμενα των Μουσουλμάνων. Τόσο σπουδαία που τον ανακηρύξανε άγιο, Δερβίση. Πολλά μάλιστα από αυτά που έκανε, ο θρύλος τα παρομοιάζει με τα κατορθώματα του Άη Γιώργη, τόσο μάλιστα που καμιά φορά οι Μουσλμάνοι ταυτίζουν τον Μουσά με τον δικό μας Άγιο. Και σαν έφτιαξαν αυτό το μαυσωλείο και φύλαξαν τα λείψανά του Μπαμπά μέσα, κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα λέει, εμφανίζεται ένας καβαλάρης στην πλατεία να καλπάζει πάνω στο άλογό του...

Σαν άκουσε αυτήν την εξιστόρηση η Χριστίνα εξτασιάστηκε!

-Ε λοιπόν δεν πάμε πουθενά απόψε! Θα κάτσουμε εδώ μέχρι το ξημέρωμα μέχρι να δούμε τον Μουσά Μπαμπά!

Κι έτσι η ώρα πέρασε με τα μάτια μας προσηλωμένα στο μαυσωλείο και τον δρόμο μπροστά από την πλατεία,  σα να παρακολουθούσαμε ταινία μυστηρίου και σιγά, σιγά η κουβέντα γύρισε σε πράγματα πεζά και ξεχαστήκαμε κάτω από την καλοκαιρινή αστροφεγγιά και τις φυλλωσιές των δέντρων...

Ήταν μια νύχτα μαγική, από εκείνες που μου λείπουν τόσο μα τόσο πολύ!  


ΥΓ1, Το αρχοντικό της φωτογραφίας βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην πλατεία Τερψιθέας

ΥΓ2. Θα ακολουθήσει σύντομα μία ακόμα έκτακτη ανάρτηση.

ΥΓ3. Η απουσία μου από την παρέα έχει να κάνει με κάποια θεματάκια υγείας τόσο δικά μου, όσο και του συζύγου. Με την πρώτη ευκαιρία θα σας πω λεπτομέρειες.

Να προσέχετε!

9 Μαΐου 2015

Για κάθε αγγελούδι που υποφέρει


Όλα μέσα μου μπερδεμένα…

Έννοιες, ευθύνες, κοινωνικά στερεότυπα, αδιαφορία, όλα.

Όταν ένα παιδί υποφέρει πάντα κάποιος γείτονας σωπαίνει..

Πίσω από κλειστές πόρτες, το «Ιερό Άβατο» της οικογένειας βασιλεύει. Γονείς τέρατα –μικρά ή μεγάλα δεν έχει σημασία, η πρόθεση πάντα μετράει- βασανίζουν τα μικρά παιδιά τους απλά και μόνο επειδή υπάρχουν. Η αιτία; Πάνω κάτω πάντα η ίδια. Ουσίες, αντίστοιχα βιώματα κακοποίησης ή ψυχικές διαταραχές που δεν έφτασαν ποτέ στο ντιβάνι του ψυχοθεραπευτή γιατί η ρετσινιά της τρέλας είναι βαριά – πολύ πιο βαριά από το να σακατεύεις το παιδί σου. Γιατί είπαμε «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» κι ο γονιός  τα κάνει όλα για το «καλό» του παιδιού! Όλα κι όλα!

Κι όταν δεν είναι ξύλο, είναι λέξεις, είναι αδιαφορία, είναι παραμέληση, είναι ψυχικός πόλεμος. Και πάντα ένα χαιρέκακο πλήθος ανθρώπων της στενής οικογένειας τριγύρω που, χειροκροτεί κι επικροτεί, γιατί επιτέλους βρέθηκε ένα καινούριο θύμα να σταυρωθεί για τις αμαρτίες τους.


ΥΓ. Το ξέρω πως το θέμα είναι πολύ βαρύ αλλά το να σοκαριζόμαστε δεν βοηθάει. Εδώ θέλει σύμπραξη. Το βασικότερο είναι να διεκδικήσουμε καλύτερη κρατική πρόνοια και να έχουμε πάντα τα μάτια μας ανοιχτά! Προβληματικά άτομα θα υπάρχουν πάντα, εμείς είναι το θέμα τι κάνουμε.


6 Μαΐου 2015

4 χρόνια γαλαξίας

Πρώτα από όλα χρόνια πολλά σε όλες τις Ρηνούλες μας! Και ειδικά χρόνια πολλά και σε μια δικιά μου Ειρήνη που έχει φέτος και την πρώτη επέτειο γάμου της!

Πέρασαν 4 χρόνια από την πρώτη ανάρτηση του Γαλαξία κι ούτε που το κατάλαβα. Ίσως γιατί τα δύο πρώτα χρόνια δεν το είχα πάρει ζεστά το θέμα. Η ημερομηνία όμως είναι καταγεγραμμένη και προδίδει το χρόνο που πέρασε.

Αγαπημένος μήνας ο Μάιος και δε μου έκανε καθόλου εντύπωση που το ιστολόγιο αυτό υπήρξε Μαγιάτικη έμπνευση.

Αυτό το διάστημα, όπως πολλοί φίλοι θα έχετε καταλάβει βρίσκομαι σε μία ανάπαυλα. Είναι μεγάλη ανάγκη να κάνω μία ανασυγκρότηση του σκληρού μου δίσκου και να μετρήσω τα επόμενά μου βήματα.

Μαζί μοιραστήκαμε πολλές λύπες και χαρές αλλά όταν αρχίζουν οι λύπες να γίνονται περισσότερες και η υγεία να παίρνει την κατιούσα, τότε το καμπανάκι μάλλον σημαίνει κίνδυνο. Γι αυτό κι εγώ είπα να λάβω δραστικά, δραστικότατα μέτρα και να ξεκινήσω την επιχείρηση σκούπα! Να κάνω ένα format στη ζωή μου και να αποβάλλω άσχημα βιώματα και ανθρώπους, πάντα με τη βοήθεια ειδικού, γιατί από μόνοι μας, μόνο τσαλαβουτήματα κάνουμε μου φαίνεται.

Το λοιπόν το blogging περνάει σε δεύτερη μοίρα, μέχρι να πάρει το σύστημα ξανά τα πάνω του.
Θα τα λέμε κυρίως μέσω της κοινότητας enfo.gr και μέσω κάποιων σποραδικών αναρτήσεων.
Ό,τι καλό και χρήσιμο αποκομίσω στο ενδιάμεσο θα σας το μεταφέρω.

Και φυσικά για να μη λέμε μόνο τα άσχημα να πω και μια μεγάλη αλήθεια, πως τώρα που έχει βγει ο ήλιος ψιλοβαριέμαι να τη βγάζω στον υπολογιστή. Ένα λαπτοπάκι που το έχω στο πρόγραμμα θα μας φέρει και πάλι πιο κοντά, αλλά αυτό θα πάρει λίγο καιρό.

Αυτά για την ώρα. Να είστε όλοι καλά και για ότι σας συμβαίνει να ζητάτε βοήθεια.

ΥΓ. Το περιστατικό με τη μικρή Άννυ με αναστάτωσε πάρα πολύ. Την ενδοοικογενειακή βία την έχω γνωρίσει πολύ καλά και η κοινωνική αδιαφορία πάντα με εξόργιζε.  Δε το σχολιάζω σήμερα γιατί θα ανέβει σύντομα σχετικό άρθρο στην enfo και θα το πιάσουμε διεξοδικότερα.  



Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets