31 Αυγούστου 2014

URBAN


Τυπικά τελευταία μέρα του καλοκαιριού σήμερα και η μέρα έχει μικρύνει αισθητά. Ξημερώνει στις επτά και νυχτώνει κατά τις οκτώ. Όλοι μας αρχίζουμε και μπαίνουμε σε ρυθμούς χειμερινούς, χωρίς να σημαίνει κάτι κακό αυτό. Εξάλλου εμένα με ανεβάζει πολύ το αίσθημα της εγρήγορσης που μου φέρνει το φθινόπωρο. Η χαρά του νέου ξεκινήματος και η ελπίδα πως αυτή τη φορά τα πράγματα θα τα κάνω καλύτερα από ότι παλιότερα. Δεν ξέρω αν συμμερίζεστε τη δική μου τη χαρά αλλά σας έχω πρόταση για έναν εορταστικό καφέ έξω στη λιακάδα.


Θεσσαλονίκη στο κέντρο της πόλης στο στενό της Ζεύξιδος, ( τον πεζόδρομο κάθετα στην Ικτίνου ντε!) κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων, μαζί με τα νεοφερμένα καραβάνια των πρωτοετών φοιτητών. (Να σας πω κι ένα μυστικό; Σαν τύχει να περάσετε αυτές τις μέρες από τα πανεπιστήμια και σας ζυγώσουν τίποτα παραταξιακοί για εγγραφές, να είστε χαρούμενοι. Θα έχετε περάσει το test drive της ηλικίας.)


Ένα στέκι όαση (όπως και όλα τα υπόλοιπα μαγαζάκια της οδού). Το συγκεκριμένο όμως είναι έτσι διαμορφωμένο που ενδείκνυται κυρίως για τους θερμούς ηλιόλουστους μήνες . Για αυτό λοιπόν σπεύσατε να το απολαύσετε τώρα που γυρίζει. 







29 Αυγούστου 2014

Ξανασπάσαμε...

Είμαστε ξανά σπασμένοι αλλά αυτήν τη φορά εδώ:----------> Έτσι κι αλλιώς ήσουν πάντα διαλυμένος...

Τρέχω να προλάβω τις ημερομηνίες της εξέτασης, γι αυτό χρειάζομαι και τι δική σας θετική ενέργεια. Σας στέλνω φιλιά και χαιρετίσματα από αυτήν την σύντομη ανάρτηση. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα περάσματά σας και τα μηνύματα που μου αφήνετε. Να ξέρετε ότι μου κρατάτε υπέροχη συντροφιά και μου δίνετε κουράγιο και αντοχές. Λίγη υπομονή και κατανόηση μόνο που δεν σας επισκέπτομαι τακτικά. Τι να κάνουμε, ανωτέρα βία βλέπετε.






 Σας δίνω μια μικρούλα γεύση από το περιεχόμενο της μελέτης μου, για να ξέρετε κι εσείς τι είναι αυτό που τέλος πάντων με έχει καθηλώσει επί τόσους μήνες στον υπολογιστή μου. Σχέδια, σχέδια, σχέδια. Μπορεί να μην πήγα διακοπές αλλά οι μελέτες μου είναι για ένα παραθαλάσσιο πάρκο. Εικονικό πάρκο βεβαίως, βεβαίως για να περάσω τις τελευταίες εξετάσεις μου.


Έχω κι αυτόν τον μυστήριο κύριο που μου κάνει παρέα. Βλοσυρός και απόκοσμος, με κοιτάει αφ υψηλού και μου ρίχνει το φαρμάκι του με τη σιωπή του γιατί δεν τον έκανα πιο ωραίο. ''Θα μπορούσε να σε είχε ζωγραφίσει κάποιος μεγάλος μοντερνιστής και τώρα να κόστιζες χρυσάφι κύριε!'' του λέω. Τίποτα αυτός, δεν παίρνει από λόγια, μου το κρατάει μανιάτικο. Ακόμα κι έτσι όμως κάθεται ο κακόμοιρος απέναντί μου και μου συμπαραστέκεται.


28 Αυγούστου 2014

Φραπεδο- Πάρκο στο Βανκούβερ (Mid Main Park)

Τρελαίνομαι σε λέω! Ως Σαλονικιά διαμαρτύρομαι και παραιτούμε. Αυτό το πράγμα είναι χτύπημα κάτω από τη μέση, είναι μέγιστη προσβολή της τιμής μου. Ή θα γίνει τέτοιο πάρκο στη Θεσσαλονίκη ή θα τα μαζέψω και θα φύγω! Ακούς εκεί στον παγωμένο αμερικάνικο Βορρά να υπάρχει πάρκο με γιγαντιαία καλαμάκια κι εμείς εδώ στην φραπεδομάνα να την βγάζουμε ακόμα με τα κούτσικα;

Όνειρο ζωής παιδιά! Όνειρο ζωής! Από σήμερα μπαίνει στο Buckret List αυτό το ταξίδι στο Βανκούβερ. Να πάω εκεί, κάτω από τα γιγαντιαία καλαμάκια και να θρονιαστώ με έναν κουβά φραπέ!





πηγή:http://www.landezine.com/index.php/2014/03/mid-main-park-hapa-collaborative/

27 Αυγούστου 2014

Τα αδέρφια της καρδιάς



Παράδοξον αλλά αυτόν τον καιρό η ζωή μου καταλαμβάνει με το ζόρι δύο τετραγωνικά μέτρα. Όσο χώρο πιάνει τέλος πάντων η πολυθρόνα και το γραφείο του υπολογιστή μου. Όλος ο κόσμος μου πάνω σε λίγα εκατοστά επιφάνειας. Αφού κάπου, κάπου πιάνω τον εαυτό μου να γελάει νευρικά στο άσχετο, χωρίς λόγο. Άρχισα να το χάνω σιγά, σιγά ε; Οι φίλοι μου λένε πως το είχα χαμένο από καιρό οπότε η απώλεια δεν θα είναι αισθητή, γι αυτό και είπα να μην χολοσκάσω. Εξετάσεις είναι θα περάσουν. Κι ευχής έργον να περάσουν με επιτυχία. Να λευτερωθώ.


Ε και μιας και είπα λευτερωθώ, βρε καλή λευτεριά και στο αδέρφι μου. (το θετό μου αδέρφι γιατί από τα άλλα δεν έχουμε).  Γεννάμε, παιδιά γεννάμε! Ναι δε σας το λεγα τόσο καιρό για να μη το ματιάσω αλλά γεννάμε.  Η παιδική μου φίλη, η γλυκιά μου φιλεναδούλα που κάναμε όλες τις ζαβολιές μαζί θα γίνει μαμά! Ασύλληπτο! Κι εγώ που έχω σε λίγες μέρες τα γενέθλιά μου θα λάβω σαν δώρο το πρώτο μου ανιψάκι.  Ουάου! Όχι πως δεν έχω πραγματικά ανίψια (έστω κι από τα ξαδέρφια μου)  αλλά όταν μεγαλώνεις μαζί με έναν άνθρωπο από τα πρώτα παιδικά χρόνια, εκείνος γίνεται εσύ κι εσύ γίνεσαι εκείνος.  Πώς να σας το πω; Είναι σα να γεννάω εγώ με καταλαβαίνετε; Είναι σα να περνάει όλη ζωή μου μπροστά από τα μάτια  μου.
 

Σα να ταν χθες μας θυμάμαι μικρές να κατηφορίζουμε με τις σχολικές μας τσάντες στους ώμους για το σχολείο και να λέμε πως δεν θέλουμε να μεγαλώσουμε και πως δεν θα βιαστούμε να κάνουμε οικογένεια και παιδιά. Να ωριμάσουμε πρώτα κι ύστερα. Κι αυτό το λέγαμε συνειδητά γιατί είχαμε τσουρουφλιστεί από τις άμυαλες μανάδες μας που είχαν γίνει μικρομάνες από την απερισκεψία τους. Bingo! Παιδιά ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και οι δυο μας, μεγαλώσαμε από κοινού με το τροπάρι ''έχασα τα καλύτερά μου χρόνια για να σε μεγαλώσω..'' Έξω από δω λέγαμε στα όρη στα βουνά, θα μεγαλώσουμε πρώτα για τα καλά και μετά παντρειές και οικογένεια. Και να που έγινε έτσι.. Μεγαλώσαμε και να που έρχονται όλα όπως τα μελετούσαμε.


Να αυτά περισυλλογιζόμουν σήμερα όλη μέρα και με έπιασε η νοσταλγία. Θυμήθηκα τα εφηβικά μου χρόνια και τις άλλες καλές φιλενάδες μου, που έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους και δεν δίνουν πλέον σημάδια ζωής οι γαϊδούρες. Και πλάκα πλάκα μόνο όταν ξεκόβεις από κάποιους ανθρώπους αποκτάς την αίσθηση του χρόνου. Όταν συνυπάρχεις είναι σαν να ζεις σε ένα υπέροχο απέραντο τώρα. Όταν αποχωρίζεσαι όμως αρχίζεις να αποκτάς παρελθόν. Αρχίζεις να μετράς το τότε. Τότε που κάναμε εκείνο με την Βεγγελίτσα, τότε που κάναμε το άλλο με την Ελένη. Οι αποχωρισμοί είναι που ορίζουν την χρονική πορεία της ζωής μας. Αποχωρισμοί λόγω λησμονιάς, αποχωρισμοί λόγω απόστασης και αποχωρισμοί (χτύπα ξύλο) λόγω θανάτου. Πιστεύω πως όλοι έχουμε να μετράμε πολλούς τέτοιους αποχωρισμούς. Η ελπίδα όμως της γλυκιάς αντάμωσης είναι που μας κρατά δυνατούς και αισιόδοξους.


Κόσμος πάει κι έρχεται δηλαδή και μεις χαζεύουμε φωτογραφίες για να ζήσουμε ξανά τις παλιές μας στιγμές. Το στοίχημα όμως είναι να φτιάξουμε καινούριες στιγμές, ακόμα πιο όμορφες και δυνατές από τις παλιές. Ε δε μας πήρανε δα και τα χρόνια. Άλλο όμως μεγάλο βάσανο και τούτο (ειδικά για τις γυναίκες). Η τρελή μάχη με το χρόνο, λες και κάτι που ζεις έχει αξία μονάχα όταν είσαι ξεπεταρούδι. Πολύ θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει αυτά τα κόμπλεξ. Ίσως ο μοναδικός τρόπος για να ξεπεράσεις την αγωνία του μεγαλώματος είναι να κάνεις πράγματα που έχουν μεγαλύτερη ομορφιά από την νιότη. Και σίγουρα οι δυνατές φιλίες είναι ένα από αυτά. ''Καλά βρε παιδί μου νέα κοπέλα είσαι ακόμα'', θα μου πει κάποιος; Κι όμως όσο ξεμακραίνει κάποιος από την εφηβεία του, τόσο περισσότερο τρομάζει με τον χρόνο, ακόμα κι αν είναι πολύ νέος ακόμα. Και ναι, είναι οι παλιοί φίλοι που τα κάνουν όλα, αυτοί που έχουν αλλάξει μονοπάτι και δεν περπατούν άλλο πια χέρι, χέρι μαζί σου...


Ακόμα κι έτσι όμως είναι ωραίο να μετράς ανθρώπους που έχεις αγαπήσει και να κρατάς σαν φυλαχτό αυτούς που μένουν με γενναιότητα κοντά σου. Γιατί δεν υπάρχει πολυτιμότερο πράγμα σε αυτόν τον κόσμο από τα αδέρφια της καρδιάς. Μόνο τότε καταλαβαίνεις πως ο κόσμος ολάκερος είναι οικογένειά σου και πως υπάρχουν ακόμα ένα σωρό άγνωστοι άνθρωποι μέσα στο απρόσωπο πλήθος που μπορεί να γίνουν κι αυτοί αδέρφια σου. Τι ωραίο πράγμα η οικογένεια να μεγαλώνει. Να παντρεύονται οι φίλοι, να γεννούν παιδιά κι έτσι ο χρόνος που περνά να έχει άλλο νόημα και αξία.


Ορίστε, σκέφτηκα τους φίλους μου και το μικρό μου γραφείο έγινε περιβόλι. Το πλεκτό μου σεμεδάκι  για να ακουμπάω τον καφέ μου είναι σαν αληθινή λαχταριστή φράουλα και η μικρή χαζή ζωγραφιά στο βάθος ένας πολύχρωμος κόσμος. Πάει και η κούραση, πάει και το άγχος. Κι από όλους τους φίλους πρώτος και καλύτερος ο άνθρωπος που στέκει πλάι μας. Αυτός που έδωσε όρκο να μην φύγει από κοντά μας μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μας. Μήπως και ο γάμος δεν είναι μια φιλία; Ένα μόνοιασμα, ένα ταίριασμα, μια συντροφιά; Χμ μήπως έτσι δίνω την απάντηση στους αποθαρρυμένους, στο πώς πρέπει να κρατιούνται οι γάμοι; Αφού και στη ζωή μας έτσι γίνεται το πράγμα. Πρώτα μαθαίνουμε να αποκτούμε φίλους κι ύστερα ταίρι. Αν δεν έχεις φίλους πώς θα μάθεις να συμβιώνεις με ένα ταίρι; Να γιατί η φιλία είναι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο. Μέσα από μία φιλία μαθαίνεις να ξανοίγεσαι. Αφήνεις τα φουστάνια της μάνας σου και τρέχεις στο πάρκο να συναντήσεις καινούριους ανθρώπους...


26 Αυγούστου 2014

Αρχοντικό στην οδό Καλλιγά



Βρισκόμαστε στην 25ης Μαρτίου ανάμεσα στις λεωφόρους Γεωργίου Παπανδρέου και Βασιλίσης Όλγας. Στο δεξί μας χέρι όπως κοιτούμε τη θάλασσα, υπάρχει μια μικρή οδός που σπανίως στρέφουμε το κεφάλι μας να την δούμε. Η οδός Καλλιγά. Σε αυτήν την οδό, υπάρχει καταχωνιασμένο ένα μικρό αρχοντικό του 1900. Πυκνές φυτεύσεις και βαριά κιγκλιδώματα κρύβουν επιμελώς την όψη της όμορφης κατοικίας Κεχαγιά. Μισή κατοικούμενη και μισή στοιχειωμένη επιμένει πεισματικά να ζει σε μια άλλη εποχή.







24 Αυγούστου 2014

Words and Pictures

Καλημέρα σας και καλή Κυριακή. Ανάπαυση και χόμπι για τους περισσότερους από εσάς ελπίζω. Για μένα εργασία και χαρά, (τα γνωστά). Η καμπάνα του χωριού χτυπάει πένθιμα σαν να είναι Μεγάλη Παρασκευή, σήμα πως κάποιος πέθανε στην περιοχή και θα γίνει σε λίγες ώρες η κηδεία του. Πολύ παράξενη συνήθεια που σίγουρα όσοι είμαστε μεγαλωμένοι σε μεγάλες πόλεις δεν την έχουμε ζήσει. Τι κι αν το μέρος που μένω έχει αναπτυχθεί και έχει συγχωνευτεί με έναν μεγάλο δήμο και θεωρείται πλέον προάστιο της Θεσσαλονίκης; Τι κι αν η εργολαβική σκαπάνη έχει γεμίσει το μέρος με νεόδμητες μεζονέτες νεόπλουτων και νεοφερμένων γενικά; Στην ουσία μιλάμε για χωριό, για ένα καθαρά κτηνοτροφικό χωρίο με την κλασσική επαρχιακή νοοτροπία με ότι κι αν σημαίνει αυτό. Τις περισσότερες φορές τα πράγματα είναι άσχημα, κυρίως από την πλευρά του έντονου τοπικισμού και της κακομεταχείρισης των ζώων. Αλλά να που συμβαίνουν και δυο τρία πράγματα που αξίζει τον κόπο να τα επαινέσω.

Ναι η καμπάνα του ενοριακού ναού χτυπάει πένθιμα για να προσκαλέσει όλους τους κατοίκους στην κηδεία του συγχωριανού τους. Πού αλλού θα συνέβαινε αυτό; Πού αλλού θα είχε τόση σημασία ο θάνατος ενός ανθρώπου; Στις μεγάλες πόλεις οι θάνατοι είναι στατιστικά φαινόμενα. Ένας πάνω , ένας κάτω και ο πληθυσμός των αστικών μας κέντρων μένει πάντα σταθερός, ίσως και ανοδικός. Στα μικρά μέρη όμως τα πράγματα αλλάζουν Ακόμα και τα κοιμητήρια είναι μέσα στον οικισμό και η σωρός των θανόντων κάνει πρώτα μία περιφορά στις γειτονιές και μετά οδηγείται στον τόπο ταφής.  Οκ όμως ας σας κουνήσω από τη θέση σας κι ας μην σας σκιάζω άλλο περισσότερο με θανατικά.

Σήμερα θέλω να προτείνω μία ακόμα πολύ ωραία ταινία. Οκ, Πάμε;

Λόγια και εικόνες

 

Μια ταινιοπρόταση με πρωταγωνίστρια ξανά την Juliette Binoche. Ναι οι μεγάλες αγάπες δεν κρύβονται το ξέρω. Το αστείο είναι πως ενώ δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που σας είχα προτείνει το A Thousand Times Goodnight   η σημερινή ταινία έρχεται και πάλι να παρουσιάσει κάποιες ομοιότητες. Κατά αρχήν το περιβάλλον. Ένα περιαστικό παραθαλάσσιο τοπίο, σε μια όμορφη κι ανθρώπινη επαρχιακή πόλη. Συννεφιασμένος ουρανός, ψυχρά παλ κατευναστικά χρώματα, πολλά εξωτερικά γυρίσματα. Η αρχιτεκτονική αισθητική κι αυτή συγγενική με σπίτια καλοσχεδιασμένα και φιλόξενα. Λιτές καθαρές γραμμές με έμφαση τα μεγάλα ανοίγματα που κάνουν την περιβάλλουσα φύση συνέχεια της κατοικίας. Λειτουργική επίπλωση σε αφαιρετικό ρουστίκ ύφος, ξύλο παντού και μπεζ γήινοι τόνοι.


Η υπόθεση της ταινίας κοινωνική. Απλή και ευχάριστη. Στο επίκεντρο ξανά οι ανθρώπινες σχέσεις μόνο που αυτή τη φορά τα χάσματα και οι αντιθέσεις δεν είναι ικανά να διαλύσουν τις σχέσεις. Αντίθετα μάλιστα γίνονται αφορμή για να χτισθούν οι σχέσεις και να δομηθούν πάνω σε στέρεα θεμέλια. Η Ζιλιέτ υποδύεται μία καταξιωμένη ζωγράφο και καθηγήτρια εικαστικών (κι εδώ έκανα μόνη μου την παρατήρηση πως οι τελευταίοι ρόλοι της Ζιλιέτ σχετίζονται με εικαστικά επαγγέλματα) με σοβαρά κινητικά προβλήματα. Η κατάσταση της υγείας της είναι τέτοια που έχει αλλοιώσει και τον χαρακτήρα της αλλά και το ταλέντο της στην ζωγραφική. Στο ρόλο του συμπρωταγωνιστή της ένας άλλος πολύ αγαπημένος ηθοποιός ο Clive Owen που υποδύεται έναν εκκεντρικό μοναχικό ποιητή που εργάζεται ως φιλόλογος στο σχολείο της περιοχής. 


Εκεί λοιπόν στο εργασιακό περιβάλλον του σχολείο ανταμώνουν οι δύο ταλαιπωρημένοι άνθρωποι και αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι της περίπλοκης γνωριμίας τους. Μια διαφορετική ταινία που δείχνει πως δεν ξεκινάν όλες οι σχέσεις ειδυλλιακά και πως οι αντιθέσεις και τα αιχμηρά σημεία στους χαρακτήρες των ανθρώπων είναι καμιά φορά η εγγύηση της μελλοντικής ευτυχίας.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Fred Schepisi που έχει δείξει και στο παρελθόν πως αγαπά πολύ τους κουσουρλίδες ήρωες, κάνει τη διαφορά και δείχνει το δρόμο. Ο έρωτας δεν ξεκινά πάντα με χτυποκάρδια, ονειρικές στιγμές και πάθος. Ο έρωτας μπορεί να χτιστεί βήμα βήμα όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν συνειδητά πως χρειάζονται μία συντροφιά στη ζωή τους. Η διαφορά είναι εκπληκτική γιατί μια τέτοια στάση ζωής καταδεικνύει την αληθινή φύση του Έρωτα που δεν είναι καμία άλλη πέρα από τον αγώνα και την αλληλοπεριχώρηση.



Λίγο πολύ είμαστε όλοι μας εκπαιδευμένοι να εξιδανικεύουμε τον Έρωτα και να τον θεωρούμε ένα υπέροχο ξεμυάλισμα. Μία φάση που όλα στη ζωή μας γίνονται τέλεια, που ο σύντροφός μας είναι τέλειος, συγκλονιστικός. Που τα πάντα στρέφονται γύρω από αυτόν/ην και εμείς παραδομένοι στη δίνη των συναισθημάτων μας προσδοκάμε να κυλήσει όλη η ζωή μας έτσι. Ως που μια μέρα το ροζ συννεφάκι σκάει και βγαίνουν στην επιφάνεια τα ελαττώματα, η ρουτίνα, οι συγκρούσεις και η απογοήτευση. Κι εκεί είναι που οι άνθρωποι ξενερώνουμε και λέμε πως τάχαμου είμαστε πολύ δυνατοί και προχωρημένοι και δεν καταδεχόμαστε να βουλιάξουμε στον συμβιβασμό. Βάζουμε τέλος στη σχέση που μας απογοήτευσε και αναζητάμε αλλού αυτόν τον ενθουσιασμό και το παραμύθιασμα.


Αυτό πιστεύω είναι και το μεγαλύτερο λάθος του σύγχρονου πολιτισμού μας. Να ταυτίζουμε την φύση του Έρωτα με ένα μεγάλο ψέμα και μετά να αφορίζουμε τους συναισθηματικούς δεσμούς και τις μακροχρόνιες σχέσεις. Στην ουσία όμως ο Έρωτας είναι ο ζαβολιάρης που σε κάνει να ζυγώσεις έναν άνθρωπο που δεν θα τον πλησίαζες καν αν ήξερες εκ των προτέρων τα ελαττώματά του. Είναι η αφορμή για να ξεκινήσεις μία σχέση και να αγωνιστείς γι αυτήν. Σε αυτήν την ταινία λοιπόν πραγματεύεται αυτό ακριβώς το πράγμα. Δύο ώριμοι άνθρωποι φορτωμένοι με τους καημούς τους και τα κουσούρια τους, αρκετά μεγάλοι για να βασίζονται στην ομορφιά τους, ξέρουν πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Δεν ξεγελιούνται από τον Έρωτα κι ούτε παραμυθιάζονται πως θα ξαναγίνουν νέοι. Υπομένουν την μοναξιά τους και αναζητούν ένα αποκούμπι. Κι εδώ είναι το μεγαλείο του Έρωτα που δεν ξεκινά με ενθουσιασμό αλλά με μια βαθύτατη επίγνωση των ατελειών του άλλου. Εδώ ο Έρωτας δεν υπόσχεται καλοπέραση και ονειρικές στιγμές, εδώ ο Έρωτας επιτάσσει ξεβόλεμα και σκληρή δουλειά. Επιτάσσει αλλαγή και αγώνα. Δύο άνθρωποι καταλήγουν μαζί όχι γιατί είναι τέλειοι, όχι γιατί ταιριάζουν αλλά γιατί διαφέρουν γιατί κοντράρονται και ξέρουν πως θέλουν να δουλέψουν σκληρά για χάρη της σχέσης. 


Αυτές είναι οι αγάπες που μας λείπουν. Οι αγάπες της σκληρής δουλειάς. Σήμερα τι λέμε; Λέμε πως θα θέλαμε να γνωρίσουμε κάποιον/α που να είναι έτσι, έτσι κι έτσι. Έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, επενδύουμε στην εμφάνισή μας και στις ικανότητές μας και ξεκινάμε για το κυνήγι του μεγάλου θησαυρού. Κάπου, κάπου συναντάμε κάποιον/α που ταιριάζει στις ορέξεις μας και πέφτουμε με τα μούτρα στο μέλι μέχρι να προσγειωθούμε και να πούμε αχ τελικά οι σχέσεις είναι χάλια, ο έρωτας είναι ένα ψέμα. 

Κάποτε ήμουν σε μια έξοδο με φίλους και γύρω μας όλοι ήταν μοιρασμένοι σε παρέες. Νέα και όμορφα παιδιά παντού αλλά όλοι τους μόνοι, αζευγάρωτοι. Κάπου σε μια γωνιά του μαγαζιού ήταν ένα παράξενο ερωτευμένο ζευγάρι αγκαλιά. Εκείνος ήταν ένας υπερμεγέθης παχύσαρκος άνδρας κι εκείνη μία ασύλληπτα μικροκαμωμένη και κακοφτιαγμένη γυναίκα. Όλοι γελούσαν για την εικόνα τους και τους χλεύαζαν. Γυρνάει και σε μένα ένας φίλος και μου λέει: "Κοίτα ρε συ τον χοντρό με την κοντή τι πάθος που έχουνε.'' και απαντάω "Ναι αλλά ο χοντρός και η κοντή έχουν σχέση και έχουν γιατρέψει τη μοναξιά τους''. Τον επόμενο χρόνο αυτός ο φίλος μου αρραβωνιάστηκε...


22 Αυγούστου 2014

Πέρασμα...

Ένα γρήγορο πέρασμα για καλημέρα. Η ζέστη επέστρεψε και κάνει τα πράγματα ξανά δύσκολα. Στο μεταξύ άλλος ένας σεισμός ήρθε να προστεθεί στον ρηγματικό κλοιό  που έχει σχηματιστεί από τα 3 εστιακά κέντρα Βόλβης, Καλαμαριάς και Νέων Μουδιανιών. Και όλοι οι σεισμοί μαζί με τους μικρότερους συνοδευτικούς να λαμβάνουν χώρα τις πρωινές ώρες. Χθες μάλιστα ήμουν πάρα πολύ ανήσυχη, δεν ξέρω αν μπορώ να το συσχετίσω αλλά σίγουρα όταν γίνεται ένας σεισμός η γη ανακουφίζεται, αποφορτίζεται  κι αυτό γίνεται αισθητό...

Θα σας πω μια καλημέρα με μερικά σκιτσάκια και ίσως να επιστρέψω στη διάρκεια της ημέρας...





21 Αυγούστου 2014

Η κουλτούρα του γυμναστηρίου και το κυνήγι της ''άπιαστης'' τελειότητας

Όταν είσαι κοπέλα και έχεις χρόνια ορμονολογικά προβλήματα το κυνήγι της ομορφιάς είναι ένας τεράστιος άθλος. Ποιος αλήθεια μπορεί να τα βάλλει με έναν εξαιρετικά αργό μεταβολισμό; Αλήθεια ποιος;

 Η αυστηρή διατροφή και η βαριά συστηματική γυμναστική πάντα δείχνει να είναι μονόδρομος. Βαριά συστηματική γυμναστική είπα; Αυτό μεταφράζεται συνήθως σε ατελείωτες ώρες αεροβικής και ασκήσεις ενδυνάμωσης. Ειδικά όταν ο κοινωνικός ρατσισμός σε αναγκάζει να κυνηγάς το ''ιδανικό'' κατά κόσμον βάρος, δηλαδή τα 10 κιλά κάτω από το ύψος σου, η ζωή σου επικεντρώνεται πλέον μονάχα στην επίτευξη αυτού του στόχου. Αγκαλιά με ζυγαριές, δοσομετρητές, με αμέτρητα όργανα γυμναστικής και με μία και μοναδική εμμονή στο κεφάλι, να γίνεσαι κάθε μέρα όλο και πιο αποδοτικός και ''χτισμένος''. Από ένα σημείο και μετά σταματάς να είσαι εσύ και ταυτίζεσαι με τους τετρακέφαλους και τους δικέφαλους σου κι αν μια μέρα σηκώσεις τα ίδια κιλά με την προηγούμενη φορά, νιώθεις μάλλον αδύναμος και αποτυχημένος. Ο θαυμασμός τον άλλων γίνεται αναπόφευκτα το ναρκωτικό σου. Εξαντλητικοί ρυθμοί, ανυπόφορη ρουτίνα, προγραμματισμένα γεύματα, προγραμματισμένες τροφές, προγραμματισμένες παρέες, μονοθεματικές συζητήσεις  και η τρέλα καλά κρατεί μέχρι να συμβεί κάτι και να σε σταματήσει, να σου βάλλει φρένο.


Το δικό μου φρένο στην προσωπική μου φρενίτιδα ήταν ένας σοβαρός τραυματισμός που με έστειλε στον πάγκο κοντά για ένα εξάμηνο, ίσως και παρά πάνω. Ένας βαρύς τραυματισμός στα γόνατα που δεν υποχώρησε ποτέ ολοκληρωτικά. Τέρμα τα πολλά βάρη, αν ήθελα να κρατήσω τα πόδια μου. Στην αρχή ένιωθα σαν αγρίμι στο κλουβί. Ο εθισμός στην δύσκολη γυμναστική ήταν μεγάλος, γιατί πέρα από το ωραίο σωματικό αποτέλεσμα ήταν και ένα δυνατό αγχολυτικό, ένα δυνατό μέσο εκτόνωσης. Είναι τρομερό αίσθημα να νιώθεις το σώμα σου ανθεκτικό, ανάλαφρο, ζωντανό. Σου δίνει αυτομάτως την ψευδαίσθηση πώς είσαι άτρωτος. Αισθάνεσαι τόσο ενεργητικός πλέον που είσαι έτοιμος να κατέβεις για μάχη. Αρχίζεις να περπατάς αλλιώτικα, πιο στητά, πιο υπερήφανα, πιο .. επιθετικά. Και ναι αρχίζεις να γίνεσαι πραγματικά επιθετικός. Οι άνθρωποι γύρω σου αρχίζουν να σε λογαριάζουν αλλιώς. Σε αγγίζουν και μόλις αισθανθούν το σφρίγος κάτω από τα ρούχα σου σε φοβούνται. Οι λαβές σου είναι πια πολύ δυνατές, όσο και να το θες δεν μπορείς να ελέγξεις τη δύναμή σου. Ο κόσμος πραγματικά σε φοβάται, όχι πως θα κάνεις κάτι κακό, αλλά σκέφτονται διπλά και τρίδιπλα να προκαλέσουν τον θυμό σου.

Κάπου εδώ θα με ρωτήσετε, δηλαδή εσύ έκανες όλα τα παρά πάνω; Ήσουν μία ''χτισμένη''; Ναι έκανα όλα τα παρά πάνω γιατί είχα μια φυσική έφεση στη γυμναστική ενδυνάμωσης. Η μυϊκή μου μάζα ήταν πάντα πάνω από το φυσιολογικό για τα γυναικεία δεδομένα εξαιτίας αυτών των ορμονολογικών που σας ανέφερα. Ίσως να ταν κι αυτός ένας λόγος που δεν χρειάστηκε ποτέ να καταπιαστώ με συμπληρώματα διατροφής, πρωτεΐνες κλπ, έπαιρνα όγκο με πολύ μεγάλη ευκολία.


Όταν έχουμε να κάνουμε όμως με την υγεία καμιά φορά συνειδητοποιούμε πως δε μπορούμε να τα έχουμε όλα υπό έλεγχο. Εκ των πραγμάτων οι δυνάμεις μου με εγκατέλειψαν με τέτοια σφοδρότητα που έφτασα στο αντίθετο άκρο, να μην μπορώ να σηκώσω ούτε ένα κιλό ζάχαρη. Μυϊκοί πόνοι, ακατανίκητη εξάντληση, ατονία, υπνηλία και πολλά άλλα ωραία πράγματα που σχετίζονται με σοβαρά ενδοκρινολογικά προβλήματα. Και φυσικά όταν σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου και δεν μπορείς να αθληθείς ο μεταβολισμός παθαίνει πάλι ένα σοκ. Από εκεί που έπρεπε να κρατιέσαι σε σταθερό βάρος με 3 και 4 ώρες γυμναστικής καθημερινά, ξαφνικά όταν σταματάς αρχίζεις να παίρνεις βάρος ασταμάτητα. Και κάπου εκεί όταν επιστρέφει ο παλιός εφιάλτης της ελαττωματικής εικόνας σου, φτάνει η ώρα να μετρήσεις αυτούς που σε αγαπούν αληθινά..

Όλα για καλό που λένε..Και να σαι τώρα μπροστά σε μία ας το πούμε κακή εξωτερική εικόνα για τα μάτια των πολλών, να αγωνίζεσαι πλέον όχι για την ομορφιά σου αλλά για την υγεία σου. Σαν βρέφος που δεν ξέρει να περπατά ξεκινάς κι εσύ από τα βασικά, από το να μάθεις να στέκεσαι στα πόδια σου χωρίς να πονάς.Κι όμως εκεί είναι που μαθαίνεις πραγματικά τον εαυτό σου από μέσα προς τα έξω. Αρχίζεις να εξοικειώνεσαι με αυτά που σου παραχώρησε η φύση, έναν αργό, βραδυκίνητο μεταβολισμό και μια αργή, ήσυχη, ήρεμη καρδιά...



Όχι κι άσχημα. Ξέρετε κάτι; Είναι θείο δώρο να έχεις αργό μεταβολισμό (από ιατρικής άποψης πάντα) ναι οκ μπορεί να πρέπει να μάθεις να εκπαιδεύεσαι στο να καταναλώνεις την ελάχιστη τροφή αλλά αργός μεταβολισμός σημαίνει ξεκούραστος οργανισμός. Πολλές φορές ζηλεύουμε τους ανθρώπους που κάνουν πολλές καύσεις και δεν υπολογίζουμε πόσο σκληρά εργάζεται το βιοχημικό εργοστάσιο του σώματος τους για να κάνει όλη αυτή τη σκληρή δουλειά. Η καρδιά αργά ή γρήγορα εξαντλείται γι αυτό και βλέπετε νέα αθλητικά παλικάρια 30 και 40 ετών να έχουν καρδιολογικά προβλήματα. Όχι δεν φταίνε πάντα τα ύποπτα συμπληρώματα διατροφής, φταίνε οι ίδιοι οι ρυθμοί του σώματος. Πολλά γεύματα και πολλές ώρες βαριάς γυμναστικής αργά ή γρήγορα το κορμί το ισοπεδώνουν. 

Είναι ωραίο να μαθαίνεις να δουλεύεις στο ρελαντί και να μαθαίνεις να είσαι μετριοπαθής σε όλα σου. Να μαθαίνεις να έχεις στη ζωή σου ΜΟΝΑΧΑ τους ανθρώπους που σε αγαπούν για τα ψεγάδια σου και όχι αυτούς που σε ωθούν στα άκρα για να είσαι αρεστός στα μάτια τους. Το ποθούμενο της ομορφιάς πρέπει να είναι προσωπική σου πλέον υπόθεση και όχι μια φασιστική επιβεβλημένη κατάσταση.

Με τα χρόνια κατάλαβα πως η καλύτερη των καλυτέρων γυμναστική είναι η πεζοπορία. Είναι ένα από τα λίγα είδη άσκησης που λειτουργεί ολιστικά. Γυμνάζει το κορμί, τα ζωτικά μας όργανα, αναπλάθει τα εγκεφαλικά κύτταρα παρακαλώ, καθαρίζει το μυαλό, θεραπεύει την ψυχή συν ότι μας χαρίζει και ψυχαγωγία όταν συνδυάζεται με ωραία τοπία.



Τώρα βέβαια μου ήρθαν όλα αυτά σήμερα γιατί στεναχωρήθηκα που καταστράφηκαν 4 ζωές για αυτήν την γαμημένη (συγγνώμη για τη λέξη) εμμονή του χτισίματος του σώματος. Δυο παιδιά στον τάφο και δυο παιδιά στη φυλακή. Τι κρίμα, τι κρίμα! Λες και μας περισσεύουν παλικάρια στη χώρα μας. Μπλεξίματα, δυστυχήματα, τροχαία, ουσίες, καταχρήσεις, απερισκεψίες και κάθε τόσο χάνουμε δεκάδες νέων ανθρώπων για ηλίθιους παν ηλίθιους λόγους. Την πόρωση των γυμναστηρίων την ξέρω και την γνώρισα για τα καλά. Πραγματικά μπορεί να μπεις φυσιολογικός άνθρωπος και να γίνεις στην πορεία αγνώριστος μέσα και έξω. Αλλάζει τόσο πολύ ο ψυχισμός σου και οι προτεραιότητες σου. Πραγματικά βλέπεις το υπερτροφικό σώμα (πλυν ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων) να εκτοπίζει τις πνευματικές διεργασίες του ανθρώπου. Ναι μπορώ να πω πως ενίοτε χαζεύεις, αλλοιώνεσαι, παραμορφώνεσαι. Αυτή η υπερβολική σιγουριά που αποκτάς για τον εαυτό σου σε πάει αναμφίβολα στο άλλο άκρο της έπαρσης, της αυταρχικότητας, της ακαμψίας της επιθετικότητας. Αυτό βέβαια διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο αλλά δυστυχώς διαμορφώνει ήθος και κουλτούρα. Και φανταστείτε παρακαλώ τι γίνεται όταν μπαίνουν στη μέση και επικίνδυνες χημικές ουσίες που κάνουν τον άνθρωπο ακόμα πιο νευρικό και επιθετικό.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως για μένα κάθε άτομο που παραστρατεί και χάνεται σε σκοτεινά μονοπάτια είναι ένας λόγος για να θλίβομαι και να στεναχωριέμαι.Είναι τόσο μα τόσο εύκολο στην σκληρή κοινωνία που ζούμε να πωρωθεί και να φανατιστεί κανείς, να ταυτιστεί με ιδεολογίες μεγαλείου και να στρατευτεί για χάρη τους. Δε θέλω να σταθώ στην ιδεολογική ταυτότητα των παιδιών. Για μένα ήταν απλώς δύο δηλητηριασμένα παιδιά που δεν πρόλαβαν να αλλάξουν μονοπάτι. Όποιος έχει δει τα Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας ξέρει πολύ καλά πως οι μηχανισμοί της ψυχικής αλλοτρίωσης είναι πολυπλοκότεροι από όσο πιστεύουμε και μπορεί ο καθένας μας να βρεθεί από καθαρές συγκυρίες στο λάθος μονοπάτι. Όλοι στην τελική είμαστε τα καταναλωτικά προϊόντα μιας απάνθρωπης κοινωνίας. ..



20 Αυγούστου 2014

Ανάψατε Πυρ!

Γκρρρρρρρρρρρρρρρρ!!!!!!!!!!

Ξημερώματα με την αυγούλα κι όλα τα παράθυρα ανοιχτά να μπαίνει η δροσούλα. Αρώματα φρεσκάδας και νωπού χώματος και βοτάνων, τιτιβίσματα πουλιών, λευκό απαλό φως. Ωραία πράγματα θα πει κανείς...
Αμέ ωραιότατα.
Και κάπου εκεί ψηλοζαλισμένη από την ολονύχτια δουλειά στον υπολογιστή, σα να πιάνει το αυτί μου κάτι κρότους από πυροτεχνήματα.

Πυροτεχνήματα έχουμε συχνά πυκνά στην περιοχή από τα κοντινά κέντρα δεξιώσεων. Αλλά πυροτεχνήματα έξι κι επτά η ώρα το πρωί;;;;;; Αδύνατον,

Και τότε είναι που μου έρχεται η αναλαμπή και θυμάμαι πως κάτι είχα ακούσει για έναρξη κυνηγιού στις 20 Αυγούστου. 20 Αυγούστου με τέλη Φλεβάρη είπαν θα κρατήσει η κυνηγετική περίοδος και τάξτε μου μένω κοντά στο βουνό και τα ακούω όλα πεντακάθαρα. Τους πυροβολισμούς, τα γαβγίσματα, τα αγροτικά, τα τζιπ όλα.

Η χειρότερή μου από όλες τι απόψεις. Η χειρότερή μου γιατί έχω πάθος με τα άγρια ζώα. Σέβομαι και αγαπώ τα ελεύθερα ζώα της φύσης σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τα οικόσιτα. Η χειρότερή μου γιατί πάλι θα βρω παρατημένα κυνηγετικά σκυλιά, αστείρωτα, άρρωστα και χτυπημένα. Γιατί ως γνωστόν πολλοί κυνηγοί παρατάνε τα ελαττωματικά σκυλιά τους, αυτά που δεν έχουν και τόσο καλό ένστικτο κυνηγού.


Και βέβαια στην σύγχρονη κοινωνία όταν κάτι είναι νόμιμο τείνει να θεωρείται και ηθικό. Και μην προσπαθήσει κανείς να με πείσει ότι κάποιος σε μια ζεστή χώρα κυνηγάει ζώα για να εξασφαλίσει την τροφή του γιατί θα βάλλω τα γέλια και τα κλάματα. Εδώ μιλάμε για κανονικό χόμπυ. Τώρα τι είναι αυτό που παρακινεί κάποιον να ακολουθήσει τέτοια χόμπυ δε θα το πω εγώ. Εμένα απλώς με νοιάζουν τα ανυπεράσπιστα πλάσματα που τους καταπατάμε καθημερινά το φυσικό τους περιβάλλουν και τα χρησιμοποιούμε επιπλέον και σαν στόχους εκτόνωσης.

Στο μεταξύ σας έχω αναρτήσει κάποιες φωτογραφίες από δυο πεταλούδες που βρήκα στο δωμάτιό μου. Ήταν πολύ συνεργάσιμες οι καλές μου που κάθισαν να ποζάρουν. Κι όπως το έφερε η κουβέντα μπήκε προχθές κι ένα σπουργιτάκι στο σπίτι κι έχασε τον προσανατολισμό του. Πετούσε πέρα δώθε μέχρι που κουράστηκε και με άφησε να το πιάσω και να το βγάλω έξω. Πρόλαβα και το χάιδεψα και λίγο. Γούρι, γούρι μου είπαν. Γούρι και η χελιδονοφωλιά στην ταράτσα.  Μακάρι, Αμήν!


19 Αυγούστου 2014

Ας μιλήσουμε για τον Μπουσκάλια

Πολύ καλημέρα σας

Επιτέλους δρόσισε! Και δρόσισε για τα καλά μάλιστα. Αγαπημένος καιρός η ψυχρούλα με ήλιο. Έχει πέσει πολύ δουλειά και μελέτη και συνεπώς περνάω ακόμα περισσότερες ώρες στον υπολογιστή. Τα μεγάλα απογευματινά διαλείμματα τελείωσαν κι αυτό  αυτομάτως σημαίνει πως τελείωσαν και οι διακοπές στο μπαλκόνι.. Δεν με πειράζει όμως γιατί δρόσισε αληθινά και με φυσάει το αεράκι κι από εδώ που κάθομαι και σας γράφω. Πολλά περάσματα δεν μπορώ να κάνω από τα ιστολόγια σας γιατί στη φάση που είμαι δεν επιτρέπεται να ξεμυαλιστώ ούτε λεπτό. Δαγκώνομαι πραγματικά που πρέπει να μένω προσηλωμένη στη δουλειά, αλλά βρήκα μία πολύ ευχάριστη και διασκεδαστική λύση για να καταπολεμώ την νευρικότητά μου. Βρήκα μερικές εκπληκτικές ιστοσελίδες με ηχογραφημένα βιβλία κι έτσι μπορώ να συνδυάζω την εργασία με την απόλαυση. Καφές, βιβλία και γραφιστική δουλειά.

Η πρώτη ιστοσελίδα είναι με ελληνικές ηχογραφήσεις http://isobitis.com/, Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Οι άλλες είναι με αγγλικές ηχογραφήσεις http://www.booksshouldbefree.com/
http://amblingbooks.com/free_audio_books
http://www.bookrix.com/books.html  

 Δοκίμασα να ξεκινήσω μερικούς τίτλους και είδα πως έτσι τρέχει πολύ πιο γρήγορα ένα βιβλίο, ειδικά αν αυτό είναι λίγο κουραστικό και θέλω να το διαβάσω για εγκυκλοπαιδικούς λόγους κυρίως (όπως λέγαμε). Μάλιστα ίσως έτσι, μπορέσω να επανεκτιμήσω και το περιεχόμενο μερικών.

Όμως θέλω να την πω και την αμαρτία μου και να γκρινιάξω και επί τη ευκαιρία. Είναι κάποια βιβλία ρε παιδιά που είναι πολύ υπερεκτιμημένα κατά τη γνώμη μου. Έπιασα επιτέλους το "Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις'' του Μπουσκάλια και απογοητεύτηκα, τόσο μα τόσο πολύ! Όχι όμως επειδή δε μου άρεσε αυτό που διάβασα (άκουσα για την ακρίβεια), όχι γιατί διαφώνησα με κάτι αλλά γιατί μου άφησε στο τέλος ένα πελώριο ΓΙΑΤΙ για πολλά πράγματα.


1. Αν όχι σχεδόν όλα, αλλά σίγουρα τα μισά από όσα λέγονται μέσα σε αυτό το βιβλίο είναι πράγματα που τα γνωρίζουμε ή τουλάχιστον τα μαθαίνουμε βιωματικά. Είναι πράγματα που μας τα μαθαίνουν οι σοφές μας οι γιαγιάδες, οι καλοί μας οι δάσκαλοι, οι φίλοι μας, οι πνευματικοί μας το Ευαγγέλειο, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η μουσική, η προσευχή, ο εαυτός μας. Πράγματα απλά, καθημερινά βιωματικά, που άλλοι τα εφαρμόζουμε και άλλοι όχι. Και εδώ έρχεται το πρώτο μεγάλο ερώτημα. Γιατί όλα αυτά τα απλά πραγματάκια περί αξίας των στιγμών, των αξιών, των ανθρώπινων σχέσεων κλπ τα ψηλοπροσπερνούμε όταν τα ακούμε από το στόμα ενός κοντινού μας  προσώπου, αλλά παθαίνουμε την πλάκα μας όταν τα διαβάζουμε από κάποιον που έχει αποκτήσει φήμη και όνομα;

 "Α δεν έχουν σημασία τα πτυχία μας και τα λεφτά μας! Σημασία έχει η αγάπη και το μοίρασμα! Το είπε και ο διάσημος Μπουσκάλια  που του το έμαθε ένας γκουρού στην Ινδία''
 Και δώστου να με παίρνει η μάνα μου τηλέφωνο και να μου λέει:
"Αχ παιδάκι μου πόσο δίκιο είχες για εκείνο το Χ θέμα τελικά. Να! Το λέει και ο Μπουσκάλια!''

2. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε στα μέσα της δεκαετίας του 80 και συγκλόνισε την αμερικάνικη πραγματικότητα. Την συγκλόνισε γιατί όλοι ξέρουμε τους απάνθρωπους αμερικάνικους ρυθμούς ζωής που έφθασαν κι εδώ τελικά και να, που καταλήξαμε κι εμείς στο σημείο να χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν τον Μπουσκάλια να μας υπενθυμίζουν τα αυτονόητα. Και η γκρίνια δεν απευθύνεται στον Μπουσκάλια που έκανε το απλούστατο, να μεταδώσει την υπέροχη ιταλιάνικη κουλτούρα του στο αμερικανικό κοινό, αλλά ούτε και στον αναγνώστη που θαυμάσει τα γραφόμενά του. Η γκρίνια απευθύνεται στην κουλτούρα μας που έχει ξεπέσει.

3. Καλά ρε παιδιά γιατί κλωτσάτε όταν σας λέει ο γονιός σας ή ο παπάς σας να στεριώσετε με έναν άνθρωπο και να ανοίξετε σπιτικό και μόλις σας το πει ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης συγκλονίζεστε; Οκ ναι ίσως ο γονιός και ο παπάς να σας το λένε ενίοτε από παρεμβατικότητα και αυταρχισμό αλλά και πάλι η ουσία μερικών πραγμάτων είναι αυταπόδεικτη πιστεύω.


Το να πραγματεύεται ένα βιβλίο κάποιες ωραίες αξίες είναι πάντα πολύ όμορφο. Το να λανσάρει όμως ένα βιβλίο κάποια αυτονόητα πράγματα σαν επαναστατικές ιδέες, ε τότε μάλλον φίλοι μου έχουμε αποτύχει παταγωδώς σαν κοινωνία. Να διαβάσω μια ωραία ιστορία αγάπης και να την απολαύσω μάλιστα, αλλά να πρέπει να μου πει κάποιος πως το μυστικό της ύπαρξης είναι η αγάπη κι εγώ να παθαίνω κοκομπλόκο όταν ήδη ένας Σωκράτης ήπιε κώνειο για την αγάπη και ένας κοτζαμάν Θεός σταυρώθηκε για αυτήν.. εμ τι να πω;

Μα θα μου πείτε πως πάντα χρειαζόμαστε μια υπενθύμιση. Ναι ναι ναι αλλά ρε παιδιά προσέξτε κάποιοι μας έχουν μιλήσει από αιώνες γι αυτά τα ωραία πράγματα δωρεάν και κάποιοι σύγχρονοι προφέσορες γίνονται μεγάλοι και τρανοί και πλούσιοι από αυτό. Και δώστε βάση γιατί πέρα από τον Μπουσκάλια που μπορεί ο άνθρωπος να είχε αγαθότατες προθέσεις στο κάτω, κάτω και το πιστεύω αυτό, γύρω από το θέμα της αυτοβελτίωσης και της ''γνώσης'' της ζωής έχει στηθεί από την δεκαετία του 70 μία τρελή βιομηχανία. Όλοι μας μιλάνε για έναν εσωτερικό εαυτό, για την αξία της ενδοσκόπησης, την πολυτιμότητα της χαράς,την δύναμη του θετικού οραματισμού, την ουσία της αξιοποίησης της στιγμής και μας πουλάνε με τις ντουζίνες τα βιβλία, τα ματζούνια, τα φυλαχτά, τα προγράμματα meditation και όλα τα σχετικά τέλος πάντων.  Και επιστρέφω ξανά στο ερώτημα. Τι από όλα αυτά που διαβάζουμε σε αυτά τα βιβλία είναι έξω από την μεσογειακή μας κουλτούρα. Τι; Τι από όλα αυτά δεν τα έχουμε μέσα στην φιλοσοφική και θρησκευτική μας παράδοση; Γιατί όταν μας τα σερβίρει ένας διάσημος ακαδημαϊκός εκστασιαζόμαστε κι όταν μας τα λέει ένας πνευματικός βγάζουμε μπιμπίκια; Γιατί ρε παιδιά; Γιατί;

Αυτά για σήμερα. Ξέρω πόσο αγαπάτε οι περισσότεροι αυτό το βιβλίο και καλά κάνετε γιατί μιλάει για αλήθειες. Αλλά επειδή πέρασα κι εγώ στη ζωή μου μια χοντρή φάση που έψαχνα τη γνώση σε τέτοιου είδους βιβλία και μετά αυτοχαστουκιζόμουν που την είχα μπροστά μου και την σνόμπαρα, ε γι αυτό είπα σήμερα να σας γκρινιάξω λίγο.

Τα φιλιά τα δικά μου και της Ρώξης!

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets