8 Αυγούστου 2014

Καφεναί

 Για την Αριστέα και τις Ιστορίες του καφενέ...

Αστικόν καφανείον με την ευρηματική επωνυμία ''καφεναί''. 'Όταν η παράδοση συναντά την μοντέρνα οπτική, όλα συγκλίνουν στο να στηθεί το τέλειο σκηνικό για έναν απολαυστικό καφέ. Καφές ελληνικός, καφές στιγμιαίος, φίλτρου, εσπρέσο, καπουτσίνο, αλλά και ποικίλα άλλα ροφήματα και αναψυκτικά για όλα τα γούστα. Περιβάλλον φιλικό και αισθητική εμπνευσμένη από τα παλιά αστικά καφενεία της πάλαι ποτέ κοσμοπολίτικης Θεσσαλονίκης. Ασπρόμαυρα μοτίβα στο πάτωμα, μεγάλα υαλοπετάσματα με ξύλινα κουφώματα, μαρμάρινα τραπέζια, ψηλή οροφή με περίτεχνα γύψινα διακοσμητικά, κομψά φωτιστικά κι ένας γάτος, ο Σιλβέστρο να περιφέρεται στο μαγαζί, κάνοντας νάζια σε θαμώνες και προσωπικό. Η δε τοποθεσία του καφενείου από τις πιο ζηλευτές της πόλης. Γωνιακή και κομβική, ακριβώς στη βάση ενός τριγώνου που ενώνει την λέσχη αξιωματικών, το κρατικό θέατρο και το λευκό πύργο.


Ο Αθηνόδωρος είχε αλλάξει πολλά πόστα σε διάφορα καφέ της πόλης αλλά αυτό πίσω από το μπαρ του ''καφεναί'' ήταν το αγαπημένο του. Κάθε τι μέσα στο μαγαζί τον έκανε να μην υπολογίζει την κούραση και τις ατελείωτες ώρες της δουλειάς. Έξι χρόνια τώρα είχε μάθει σχεδόν όλους τους θαμώνες και τις προτιμήσεις τους. Γαλλικό σκέτο για την κυρία Μαργαρίτα, την καθηγήτρια ορθοφωνίας από το κρατικό, βαρύ γλυκό για τον κύριο Πέτρο, τον φιλόλογο από το διπλανό νυχτερινό σχολείο, φραπεδάκια σπέσιαλ για την παρέα από το μαθηματικό, αρωματικά αφέψημα για τα κορίτσια από το παιδαγωγικό. Ακόμα και για κείνους που έβλεπε για πρώτη φορά, μπορούσε να μαντέψει με μεγάλη ακρίβεια τις παραγγελιές τους. Πέρα όμως από τις προτιμήσεις των θαμώνων είχε μάθει να αναγνωρίζει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Τις διαθέσεις τους.. Η πολυετής και καθημερινή συναναστροφή του με τόσο κόσμο τον έκανε να διαβάζει τους ανθρώπους απ΄έξω κι ανακατωτά. Μάτια λαμπερά, μάτια συννεφιασμένα, χαμόγελα μηχανικά, γέλια σπαστικά, βλέμματα νοσταλγικά, βλέμματα νωχελικά. Ομιλίες χαμηλόφωνες, ομιλίες επιτηδευμένα δυνατές. Συζητήσεις ρηχές, συζητήσεις πολιτικές, συζητήσεις εξομολογητικές. Ακόμα και σιωπές, παύσεις και απουσίες, όλα μα όλα είχαν να δείξουν τόσα πολλά για τους ανθρώπους που περνούσαν  το κατώφλι τούτου του καφενέ. Άνθρωποι που είχαν όλοι τους το δικό τους ξεχωριστό στυλ κι αποζητούσαν λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς και κοινωνικής συναναστροφής. Ο καφές έχει πάντα αυτή την μαγική ιδιότητα να σε ξεκουράζει. Είναι η ανάπαυλα και η ελευθερία από τα τετριμμένα  του κόσμου που χαρίζει χαμόγελο ακόμα και στον πιο κατσούφη.



Μέσα σε όλη αυτήν την κοσμοσυρροή του καφενέ, υπήρχαν και δύο ιδιαίτερες παρουσίες ανθρώπων που ξεχώριζαν. Δύο περαστικοί θαμώνες που η παραμονή τους στον καφενέ κρατούσε όση ώρα χρειαζόταν για να σκορπίσουν χαμόγελα και αγκαλιές σε όλους τους παρευρισκόμενους. Με τα ίδια γκρίζα κοστουμάκια και οι δύο και τα ίδια γκρίζα μαλλιά αλλά χαμόγελο και καρδιά μικρού παιδιού, δύο δίδυμα αδέρφια, ο Ανέστης και ο Μιχάλης, κάθε που έπεφτε ο ήλιος έβγαιναν από το γειτονικό τους σπίτι για βόλτα στα πέριξ. Επισκέπτονταν όλα τα καφέ της περιοχής και περνούσαν από κάθε τραπέζι ξεχωριστά και χαιρετούσαν τον κόσμο έναν, έναν, με χειραψίες και αγκαλιές. "Να είστε καλά! Σας αγαπάμε πολύ!''΄Οι άβγαλτοι ξαφνιάζονταν, οι εξοικειωμένοι πάλι, περίμεναν πώς και πώς να τους συναντήσουν, για να τους σφίξουν το χέρι, να τους δώσουν μια ζεστή αγκαλιά και γιατί όχι κι ένα γλυκό φιλί.


Ο Αθηνόδωρος τις μέρες που είχε απογευματινή βάρδια, περίμενε πίσω από την μπάρα του ''καφεναί'' την καθιερωμένη επίσκεψη των αγαπημένων πια φίλων του. Είχε πάντα φυλαγμένο ένα μικρό κέρασμα και μόλις τους έβλεπε, τους γέμιζε τις τσέπες. Μα εκείνοι δεν ήθελαν τραταρίσματα αλλά αγάπη κι ανθρώπινη επαφή. Κάθε μέρα, ίδια ώρα, τα δύο αδέρφια ήταν εκεί, πιστά στο άτυπο ραντεβού της ''παρέας''.


Ένα μουντό απομεσήμερο όμως, εμφανίστηκε ο ένας αδελφός μονάχος του."Πού είναι ο αδερφός σου Μιχάλη;'' ρώτησε ο Αθηνόδωρος. " Ο αδερφός μου φυλάει τη μαμά..'' Για κάμποσο καιρό τα δύο αδέρφια σταμάτησαν να κυκλοφορούν μαζί. Έβγαινε μονάχα ο ένας από τους δυο, για να μαζέψει αγκαλιές και να τις πάει σπίτι. Πολλοί έλεγαν πως ίσως να είχε πεθάνει ο ένας τους, μέχρι που ήρθε η μέρα κι εμφανίστηκαν ξανά μαζί. Μόνο που αυτή τη φορά, τα πράγματα είχαν αλλάξει. Ο Ανέστης κι ο Μιχάλης είχαν χάσει την αγαπημένη τους μητέρα κι απόμειναν μονάχοι. Τα μάτια τους ήταν βουρκωμένα και διψασμένα για παρηγοριά. "Είμαστε πολύ στεναχωρημένοι!'', έλεγαν και ξανάλεγαν μέχρι ο χρόνος να σβήσει τον πόνο και να επαναφέρει την ελπίδα και τη χαρά!

Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα όμως, έγιναν πολλές ανακατατάξεις στο μαγαζί και πάρθηκαν καινούργιες αποφάσεις. Ένα βροχερό φθινόπωρο, ο καφενές άλλαξε όνομα κι έπαψε να σερβίρει πια καφέδες. Έγινε μεζεδοπωλείο και γέμισαν τα τραπέζια του με φωνακλάδες οινοπότες. Ο Αθηνόδωρος είχε πρόταση να παραμείνει στην επιχείρηση αλλά τίποτα για κείνον δεν θα ταν όπως πρώτα. Εξάλλου εκείνος ήξερε να φτιάχνει καφέδες και ζεστά ροφήματα για τους θαμώνες που αποζητούσαν λίγη αγάπη και ανθρώπινη συντροφιά.. Κι αφού τα χρόνια πέρασαν και για κείνον και η ζωή τον πίεζε να αλλάξει σελίδα, αποφάσισε να σταματήσει από τους καφενέδες και να αφοσιωθεί στα προσωπικά του σχέδια. Τους αδελφούς πάντως,  τους συναντάει ακόμα, στην παραλία, στις καφετέριες, στους δρόμους και τα στενά. Η μαμά από ότι φαίνεται τους στέλνει χαιρετίσματα από ψηλά...


Υ.Γ. Το ''καφεναί'' είναι υπαρκτό καφενείο, από τα ωραιότερα της πόλης που αποφάσισε να κλείσει την αυλαία του μια για πάντα και να μετατραπεί σε μεζεδοπωλείο, το φθινόπωρο  του 2013. Τα δίδυμα ηλικιωμένα αδέρφια είναι κι αυτά αληθινά πρόσωπα και έχω την τιμή να τα χαιρετώ εδώ και πολλά χρόνια κάθε φορά που τα συναντώ στα καφέ γύρω από τη λέσχη αξιωματικών. Ο Σιλβέστρο κυκλοφορεί ακόμα στο ανανεωμένο πλέον μαγαζί και παίρνει όλα τα καλά κεράσματα. Όσο για τον Αθηνόδωρο θα μπορούσε να ήταν κι αυτός αληθινός γιατί όχι; 'Ίσως  μάλιστα να κυκλοφορεί ανάμεσά μας με άλλο όνομα...

Υ.Γ.2. Αν είστε από Θεσσαλονίκη ή αν ο δρόμος σας σας φέρει προς τα δω, καθίστε να πιείτε έναν καφέ στα μέρη τριγύρω από τη λέσχη, ο Ανέστης κι ο Μιχάλης θα χαρούν πολύ να σας γνωρίσουν...

http://www.parallaximag.gr/parallax-view/otan-ta-symvola-tis-polis-synantioyntai

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=28865




Show Comments: OR

22 σχόλια:

airis είπε...

Έρχομαι με την ησυχία μου μέσα στην ημέρα!
Σε ευχαριστώ πολύ πολύ! :)))\
Προσωρινά...σε φιλώ!!! ♥

ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε...

Καλημερα! Καλως σε βρισκω! Εξαιρετικη διηγηση! Γραφη! Γεματη εικονες, μυνηματα, σκεψεις!
Συγχατηρια! Υπεροχη συμμετοχη! Και ο τροπος που την παρουσιασες μοναδικος!

airis είπε...

Είσαι απίστευτη!!! Πού τις βρήκες τις φωτογραφίες που έδεσαν απόλυτα με το υπέροχο κείμενό σου;;;;;;;;;;
Χριστινάκι μου, σε ευχαριστώ πολύ πολύ!
Η καταγραφή σου ...εξαιρετική!
Φιλιά πολλά ♥

Κλαυδία είπε...

Τι όμορφο κείμενο !!!! Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη είναι υπέροχη μαγική πόλη.....τώρα θέλω να την επισκεφθώ για έναν ακόμη λόγο να πιώ καφέ στην περιοχή γύρω από τη Λέσχη Αξιωματικών, να γνωρίσω ίσως τα συμπαθέστατα αδέλφια και το Συλβέστρο.....

Christina Andromeda είπε...

Οι φωτογραφίες είναι από μαγαζί όταν λειτουργούσε σαν καφετέρια και τις είχα τραβήξει όταν δεν είχε κόσμο. Και τώρα έτσι έχει παραμείνει οπτικά αλλά δεν έχει καφεδάκια.. Τις φωτό από τα αδέρφια τις βρήκα από σχετικά ρεπορτάζ, είναι πολύ δημοφιλείς στην πόλοι ο Ανέστης κι ο Μιχάλης. Μάκια!

Christina Andromeda είπε...

Να έρθεις, να έρθεις κι αν θες παρέα εδώ είμαι εγώ!

Christina Andromeda είπε...

Γεια σου!!!Η Αριστέα μας, μας δραστηριοποίησε για τα καλά. Πολύ χάρηκα που σας άρεσε, έχω πολλές αναμνήσεις από αυτό το μαγαζάκι και να που έδεσε το θέμα! Να είσαι πάντα καλά!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....! είπε...

Ενδιαφέρουσα ιστορία σου....θα κάνω μια βόλτα με την πρώτη ευκαιρία που θα πάω Θεσσαλονίκη......!
Καλό σου βράδυ :)

Ειρήνη είπε...

Εσύ βάλθηκες να με αποτελειώσεις κορίτσι μου :)) Όλο μνήμες μου ανασκαλεύεις και με παίρνουν τα ζουμιά... Είχα χρόοονια να δω τα διδυμάκια και χαίρομαι που είναι εκεί γύρω ακόμη! Τους έχω στα μάτια μου, με τις γκρίζες καμπαρντίνες τους να χαιρετούν τον κόσμο :) Την Άνοιξη που μας πέρασε, έκοβα κι εγώ τις βόλτες μου, σ΄αυτά τα μέρη! Δεκαέξι χρόνια μετά, σαν να μην πέρασε μια μέρα... Πολύ πολύ όμορφο, το κείμενο σου Χριστινάκι!!! Σ΄ευχαριστώ!

nikiad.blogspot.gr είπε...

Τί όμορφη ιστορία !!!!!!! Έχεις το ταλέντο να παρουσιάζεις τα γεγονότα με μοναδικό τρόπο !!!!! Και βέβαια ξύπνησες όμορφες αναμνήσεις από την αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη ( όπου έζησα 4 χρόνια ως φοιτήτρια) και "ξυπνησες" έντονα την επιθυμία μου να την επισκεφτώ και να πιω ένα καφεδάκι στα μέρη που εκτυλίσσεται η ιστορία σου !!!!
Θα χαρώ πολύ να διαβάσω κι άλλες ιστορίες σου στο άμεσο μέλλον !!!
Να είσαι καλά !!!!!

Σμαραγδένια Ρούλα είπε...

Περνώντας απο της Αριστεας και η προτροπή της να διαβαζουμε τις ιστορίες του καφενέ...με εφεραν ως εδώ Χριστίνα μου.. το ότι σε λενε Χριστίνα οπως την κόρη μου και είσαι απο Θεσσαλονικη οπως εγώ... χαρηκα πολύ όπως χάρηκα και την ιστορία των δύο αδελφών που την μαθαίνω πρωτη φορα.. .. υπαρχουν άνθρωποι που σκορπαν την αγαπη απλώχερα.. .. ΄πολύ ομορφη η συμετοχή σου Χριστινα μου.. καλώς σε βρήκα....φιλακιααααα!!

Christina Andromeda είπε...

Ευχαριστώ πολύ πολύ για το πέρασμα!

Christina Andromeda είπε...

Άρα πίναμε καφέ στα ίδια μέρη, με λίγη διαφορά φάσης! Το σου είναι η ζωή! Εδώ εμένα με παίρνουν τα ζουμιά που ζω και Θεσσαλονίκη, φαντάσου! Τι θες και τα μετράς τα χρόνια; Άστα τα ρημάδια! Αχχχχ

Christina Andromeda είπε...

Καλώς σε βρήκα! Τέσσερα χρόνια ε; πρέπει να σουν και η πρώτη φοιτήτρια! Να μας ξανάρθεις, να δεις πόσο όμορφα είναι τώρα!

Christina Andromeda είπε...

Καλώς σε βρήκα κι εγώ Σμαραγδένια! Θα σε βρω στο ιστολόγιό σου που μου άνοιξε την καρδιά!

Λάχεσις είπε...

Χριστινάκι μου πολύ όμορφη η ιστορία σου. Της απέδωσες την τιμή που της αξίζει, γιατί οι αληθινές ιστορίες θέλουν πολύ προσοχή στον τρόπο που θα τις προσεγγίσεις. Με άρεζε λοιπόν πολύ πολύ για να μιλήσω θεσσαλονικιώτικα (χααχαχαχα).
Το καφεναί αυτό κάτι μου θυμίζει από τις φωτογραφίες, γιατί εκεί γύρω πήγαινα συχνά για καφέ όταν έμενα Θεσσαλονίκη αλλά δεν μπορώ να το πω με σιγουριά ότι είναι αυτό που έχω στο μυαλό μου.
Αυτό που στενοχωριέμαι είναι που δεν είδα ποτέ τους αδερφούς αυτούς.
Χρειάζονται τέτοιοι άνθρωποι να μοιράζουν χαιρετούρες αγκαλιές και λόγια αγάπης.
Άκουσα τελευταία ότι στην Αθήνα στο μετρό το έχουν κάνει κάτι σαν κίνημα, να στέκεται κάποιος και να μοιράζει αγκαλιές και να παίρνει με κάθε αγκαλιά ένα χαρτάκι που θα αναγράφει μια καλή πράξη που πρέπει να εκτελέσει, και όταν το κάνει δίνει το χαρτάκι στον επόμενο κ.ο.κ
Τα αδερφάκια αυτά επομένως είναι πολύ μπροστά-αν και φαντάζομαι θα έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς με πολλά και διάφορα επίθετα.
Να περνάς καλά
Πολύ χαίρομαι τη γραφή σου
Φιλάκια

BUTTERFLY είπε...

Τι γλυκεια, γλυκεια,γλυκεια ιστορια!

Μαζεστίξ είπε...

Α δεν παίζω! Εσύ είχες και... μοντέλα και φωτογράφιζες!
:-)

Πάντως, απ' την αρχή της περιγραφής, και πριν το αποκαλύψεις, είχα καταλάβει πως το καφεναί ήταν πραγματικό μαγαζί.
Το περιέγραψες τόσο ζωντανά και παραστατικά, ώστε ζωντανεύει στα μάτια όποιου το διαβάζει.

Ευρηματική και η σύνδεση του θανάτου της μάνας των αδερφών και του "θανάτου" του καφεναί.
Τα σύμβολα και οι καταστάσεις πολλές φορές δένονται πολύ σφιχτά μεταξύ τους...


ΥΓ.: Μα καλά, καταδέχεται ολόκληρη Θεσσαλονίκη να πίνει καφέ από τα χέρια ενός... Αθηνόδωρου;;;
:-Ρ

Christina Andromeda είπε...

Η ζωή γράφει της καλύτερες ιστορίες!

Christina Andromeda είπε...

ΧΑΧΑΧΑ έλα μου ντε; Το διαβάζεις όμως και αναρωτιέσαι τι σκατά φάτσα μπορεί να έχει ένας Αθηνόδωρος.

Η αλήθεια είναι ότι πρώτα βρίσκω τα μοντέλα και μετά μου ρχονται οι φλασιές. Γι αυτό σουρτουκεύω πολύ και πίνω πολλούς καφέδες. Κάνω έρευνα πεδίου.

Γλαύκη είπε...

Μα βρέθηκα τόσες φορές στη Θεσσαλονίκη και ποτέ δεν έτυχε να δω αυτό το μαγαζί!
Βέβαια, σε μονοήμερη εκδρομή τι να πρωτοδείς; Γιατί για μέρα πάντα ερχόμαστε.
Τώρα όμως θα ξέρω και θα έχω τον νου μου!
Η περιγραφή σου φοβερά ζωντανή και ιδιαίτερα τρυφερή για το χώρο και τα πρόσωπα!
Καφέδες πολλούς, λοιπόν, Χριστίνα, όπως είπαμε στο σχόλιο κάτω από τη δική μου ιστορία!

to e - periodiko mas official είπε...

Πολύ ωραία ιστορία και εξαιρετική περιγραφή, με μια δόση νοσταλγίας να πλανιέται στον αέρα... Δεν ξέρω από Θεσσαλονίκη Χριστινάκι, αλλά μετά από αυτό που διάβασα ένα μικρό της κομμάτι, νιώθω πως το γνωρίζω... Φιλιά πολλά
Μαρίνα

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets