29 Απριλίου 2014

Εξομολόγιση



link
Αναβλητική; Σημειώσατε Χ
Ανασφαλής; Σημειώσατε Χ
Λεπτολόγος; Σημειώσατε και πάλι Χ
Ηττοπαθής; Άντε κι εδώ ένα μικρό Χ

Αν τα παραπάνω τα βάλουμε όλα μαζί, μας κάνουν πολλές χαμένες εξεταστικές και μια ημερομηνία ορκωμοσίας τόσο μακρινή, όσο μακρινός είναι και ο γαλαξίας της Ανδρομέδας (καλή ώρα).

Η ανασφάλεια σε κάνει να νιώθεις πως υστερείς σε κάτι κι αυτό σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην λεπτολογία. Μα αυτό δεν ξέρω να το κάνω καλά. Μα υπάρχουν τόσοι άλλοι που το κάνουν καλύτερα. Ίσως αν το μελετούσα περισσότερο. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις που στο τέλος σε αποτρελαίνουν και καταθέτεις τα όπλα. 

Κι ύστερα έρχεται η ηττοπάθεια. Η λογική πως αφού δεν είμαι καλή σε κάτι ( έχοντας πάντα σαν μέτρο σύγκρισης το τέλειο και το άπιαστο), είναι δεδομένο πως δε θα τα καταφέρω. Κι αφού δεν θα τα καταφέρω ας προσπαθήσω λίγο αργότερα όταν θα γίνω λίγο καλύτερη.
 
link

Είχα μιλήσει και παλαιότερα εδώ για το λεγόμενο θάρρος που λείπει από πολλούς από εμάς και μας κάνει να μένουμε πίσω σε σύγκριση με αυτούς που έχουν το θράσος να επιβάλλονται σε όλα τα πράγματα, χωρίς να νοιάζονται για το αν είναι πραγματικά καλοί. 

Με τούτα και με εκείνα έμεινα πολύ πίσω στις σπουδές μου και να ΄μαι εδώ πλέον με τον χρόνο να με πιέζει τόσο πολύ, σε τέτοιο βαθμό  που να μη με νοιάζει καθόλου για το αν είμαι καλή ή όχι σε αυτό που επέλεξα να σπουδάσω. 

Η μικρή αποστολή, που έχω να φέρω εις πέρας είναι μονάχα το να αναμετρηθώ με τους φόβους μου και να περάσω την τελευταία κρίσιμη εξέταση πριν το πτυχίο. Και η χαρά μου δεν θα είναι πως θα έχω ένα πτυχίο, αλλά ότι θα τελειώσω κάτι που με ζόρισε πολύ. Σίγουρα έχει τύχει σε πολλούς ανθρώπους να μπουν με όνειρα σε ένα πανεπιστήμιο και στην πορεία να βρουν τα σκούρα και να τα παρατήσουν. Θα μπορούσα να το είχα κάνει κι εγώ, αλλά δεν το θέλησα. 
 
link

Θυμάμαι όλα εκείνα τα ατελείωτα μερόνυχτα διαβάσματος πριν τις πανελλαδικές και μου σηκώνεται ακόμα η τρίχα κάγκελο. Κι εκείνη η πίεση της οικογένειας πως αν δεν περνούσα στο πανεπιστήμιο θα αποτύχαινα στη ζωή σου. Θυμάμαι που κοιμόμουν μόνο τρεις ώρες τη μέρα για να προλάβω να προετοιμαστώ σε όλα τα μαθήματα εκείνη τη ζόρικη χρόνια που ακόμα και η ιστορία γενικής παιδείας μετρούσε στα μόρια εισαγωγής. Θυμάμαι που είχα πάντα το σύνδρομο απόσπασης προσοχής, το οποίο μου το διέγνωσε η γιατρός  μου με χρονοκαθυστέρηση κι έτσι με απάλλαξε μόλις πρόσφατα από τις τόσες ενοχές που κουβαλούσα μέχρι και σήμερα. Θυμάμαι όλη αυτήν την αγωνία μου και την προσμονή. Θυμάμαι που ήθελα να δώσω για Καλών Τεχνών και δε με άφησε η μητέρα μου κι έτσι αναγκάστηκα να δώσω για Πολυτεχνείο, για να συναντηθούν οι επιθυμίες μας στη μέση.
Θυμάμαι τα καρδιοχτύπια και τα κλάματα, τους στομαχόπονους και τις διατροφικές διαταραχές. 

Όλος αυτός ο πόνος για μένα ήταν αρκετός για να μην παρατήσω ποτέ κάτι που κατάφερα με τόσο κόπο. Θυμάμαι όλες εκείνες τις μέρες που με πόδια βαριά και  απρόθυμη καρδιά, περνούσα το κατώφλι του Πολυτεχνείου και συναντούσα όλους εκείνους τους ανταγωνιστικούς  καθηγητές που δεν συμβιβάζονταν με τίποτα λιγότερο από την τελειότητα. Θυμάμαι όλα τα ατελείωτα ξενύχτια πάνω από τα σχεδιαστήρια και τους υπολογιστές, τους πόνους στη μέση και στα γόνατα. Θυμάμαι το μόχθο και τον καταναγκασμό και από σεβασμό και μόνο στα χρόνια που αφιέρωσα, θέλησα να φτάσω ως το τέρμα και να πω ένα χαλάλι. Ένα χαλάλι γιατί μέσα από όλο αυτό το ζόρι, γνώρισα τους καλύτερους φίλους που θα μπορούσα ποτέ να αποκτήσω σε όλη μου τη ζωή. Ένα χαλάλι γιατί ανακάλυψα πολλά πράγματα για μένα. Ένα χαλάλι γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να βγει μέσα από μια δύσκολη εμπειρία. 
 
link

Υπάρχουν παιδιά σε αυτόν τον κόσμο, που έχουν σαν όνειρο ζωής να κάνουν αυτό που για μένα ήταν τόσο μεγάλος μπελάς. Γι αυτό και νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη που διάβηκα αυτό το μονοπάτι. Κάπου εδώ φτάνω στο τέλος μου και η αγωνία μου κορυφώνεται. Μια διπλωματική έμεινε και μόνο ο Θεός ξέρει αν θα πάει καλά. Κάθε άνθρωπος έχει ένα πράγμα που τον φοβίζει περισσότερο από κάθε τι άλλο. Έχω ζήσει πάμπολλες δυσκολίες στη ζωή μου και ποτέ τίποτα δεν με φόβισε τόσο πολύ, όσο το βλέμμα ενός επικριτικού εξεταστή που με μεγάλη χαρά θα ήθελε να με ταπεινώσει μπροστά σε κόσμο, κατά τη διάρκεια μιας παρουσίασης. 

Αν λοιπόν φέρω εις πέρας αυτήν την μικρή αποστολή, θα γίνω πραγματικά ένας καινούριος άνθρωπος, γιατί κατέθεσα ψυχή για κάτι που δεν ήταν η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου, για κάτι που για μένα ήταν το καλύτερο από άλλα χειρότερα που θα μπορούσα να κάνω. Αν τα καταφέρω θα είναι σα να έχω βγει από μία μεγάλη φυλακή. Κι επειδή ο πόνος είναι πάντα μεγάλη προίκα και θησαυρός, πιστεύω πως τα χρόνια που έχασα από τη ζωή μου σε αυτές τις ατελείωτες σπουδές, αυτά τα χρόνια θα είναι το μεγάλο μου πτυχίο…
 
link
Σε μια εποχή και μια κοινωνία που δεν σε κοιτά στα μάτια αλλά στο χαρτί του βιογραφικού σου, είναι μεγάλη αποτυχία να έχεις μείνει πίσω. Είχα συναντήσει στο δρόμο μια μέρα την αγαπημένη μου μαθηματικό από το σχολείο. Την ωραία Ελένη, που μας πρόσεχε όλους σαν μανούλα και μας ήξερε καλύτερα κι από τους πραγματικούς μας γονείς. «Δεν τα κατάφερα κυρία Ελένη της είπα. Δεν πείρα ακόμα το πτυχίο μου, έχασα πολλά χρόνια.» Κι εκείνη μου έκανε μια μεγάλη αγκαλιά, με φίλησε γλυκά και μου είπε. «Μην το ξαναπείς αυτό Χριστινάκι μου. Αυτά τα χρόνια που τα λογαριάζεις εσύ τώρα σαν χαμένα, είναι τα χρόνια που τα χάνουν άλλοι στα πενήντα τους και τότε το πράγμα δεν έχει γυρισμό. Τώρα πρέπει να διαβείς το δύσκολο κομμάτι της αυτογνωσίας και της αναζήτησης. Εσύ κέρδισες χρόνο δεν έχασες…» Και δεν είναι αυτή η κυρία η μοναδική ωραία Ελένη της ζωής μου. Παραδόξως όσες γυναίκες με βοήθησαν στη ζωή μου και διάβασαν την αλήθεια μέσα μου, είχαν αυτό το όνομα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…


Υ.Γ.

Αριάδνη από το http://mononai.blogspot.gr/
Σοφία από το http://memiakoupacafe.blogspot.gr/
Μαρία από το http://maria23f.blogspot.gr/

Κορίτσια να μην υποτιμήσετε ποτέ τη δύναμη της ευγένειάς σας. Ακόμα και μια μικρή κουβέντα που θα πείτε σε κάποιον μπορεί να γίνει μεγάλο γιατρικό για κείνον. Δεν είμαι καθόλου καλή στις κολακείες και στις σάλτσες, γι αυτό θα σας στείλω μονάχα τις ευχές μου για να είστε πάντα καλά και να έχετε χαρά κι ευτυχία στις ζωές σας. Και στα δύσκολα να ανταμώνετε πάντα τους σωστούς ανθρώπους..

Φιλιά!

 
link

26 Απριλίου 2014

Χριστός Ανέστη και καλή αντάμωση...



link

Ένα σύντομο πέρασμα για να ευχηθώ Χριστός Ανέστη σε όλους τους φίλους που με έκαναν να αγαπήσω το όμορφο αυτό αλισβερίσι ιδεών, σκέψεων, εμπειριών και  προβληματισμών, που λαμβάνει χώρα, εδώ σε αυτούς τους διαδικτυακούς ιστότοπους.

 Θέλω επίσης να καλωσορίσω τους καινούριους φίλους που έβαλαν αυτό το blog στην καθημερινότητά τους και να τους υποσχεθώ πως καλώς εχόντων των πραγμάτων, μετά το πέρας τις στριμωγμένης περιόδου που διανύω θα είμαι πιο συνεπής, στο κάλεσμά τους για επικοινωνία.

Η πίεση της δουλειάς, δεν μου επιτρέπει να ασχοληθώ για την ώρα με το ιστολόγιο. Μια μικρή παύση είναι απαραίτητη για να φέρω εις πέρας μια μικρή αποστολή, από την οποία θα βγω ένας πολύ διαφορετικός άνθρωπος. 

Γύρω μας συμβαίνουν τόσα πολλά και άσχημα πράγματα που είναι αδύνατον να μας αφήσουν ανεπηρρέαστους. Η τραγωδία στην Κορέα με τον χαμό τόσων παιδιών, το πολιτικό παρασκήνιο πίσω από τις άσχημες εξελίξεις στην Ουκρανία και το φόβο μιας γενικευμένης σύρραξης, οι μεγάλες καταστροφές που έφεραν ο σεισμός και η πυρκαγιά στην φίλη χώρα Χιλή και οι απώλειες που είχαν, ο δικός μας σεισμός στην Κεφαλονιά που δυστυχώς τα προβλήματα που δημιούργησε στους κατοίκους θα αργήσουν να ξεπεραστούν. Τόσα και άλλα τόσα δίπλα μας και παρά δίπλα μας που μας κάνουν, θέλω να πιστεύω πιο ευαίσθητους και συμπονετικούς. 
 
link

Εύχομαι να είστε όλοι καλά στις ζωές σας και να αντιμετωπίζετε με ψυχραιμία τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας. Στο προσεχές διάστημα των δύο μηνών που ακολουθεί, θα είμαι διακριτικώς απούσα από όλες τις ιστολογικές δραστηριότητες, εκτός και αν προλάβω στο ενδιάμεσο και συντάξω κάποια έκτατη ανάρτηση. Για την ώρα πολύ καλή σας συνέχεια και εις το επανιδείν.   

link

18 Απριλίου 2014

Παναγία Χαλκέων





 Επί της οδού Εγνατίας, αριστερά από το άγαλμα του Βενιζέλου και μπροστά στη στάση Αλκαζάρ, η Παναγία Χαλκέων ορθώνεται εκεί από το 1028 μ.Χ. Γνωστή και ως ‘’Η Παρθένος των Χαλκουργών’’ πήρε το όνομά της από την γειτονική περιοχή των χαλκουργών της Θεσσαλονίκης. Παλαιοχριστιανικό μνημείο από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της πόλης, χτίστηκε την εποχή της δυναστείας των Μακεδόνων αυτοκρατόρων, από τον πρωτοσπαθάριο Χριστόφορο, κατεπάνω της Λομβαρδίας, και τη σύζυγο του Μαρία. Εικάζεται πως ο τάφος του Χριστόφορου βρίσκεται στο βόρειο τείχος της εκκλησίας.
 Ένας ναός για τον οποίο θα βρείτε περισσότερες αρχιτεκτονικές πληροφορίες στους συνδέσμους που σας παραθέτω παρακάτω. Το εντυπωσιακότερο με αυτό τον ναό είναι πως η αίσθηση μεγαλοπρέπειας που δημιουργεί η εξωτερική του περιβολή, έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το εσωτερικό του, όπου όλα ξαφνικά έρχονται πιο κοντά στην κλίμακα του ανθρώπου, θυμίζοντας περισσότερο κάποιο παρεκκλήσι παρά ένα μεγαλειώδες μνημείο. Αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να επισκεφτείτε αυτό το ναό από κοντά. 

















16 Απριλίου 2014

Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης # 2


  Σήμερα ένιωσα ντροπή γιατί δεν ήξερα πως η παρακάτω επιγραφή βρίσκεται στα σκαλοπάτια του τρίτου ορόφου του Λευκού Πύργου. Πάνε πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που πέρασα το κατώφλι του Πύργου και ίσως τότε να μην ήμουν τόσο παρατηρητική όσο τώρα. Από την άλλη όμως είναι πολύ παρήγορο να ξέρεις πως υπάρχουν στον τόπο σου πολλά πράγματα που πρέπει να ανακαλύψεις.

«…κανείς δεν μένει χωρίς πατρίδα, όσο θα υπάρχει Θεσσαλονίκη..»
Νικηφόρος Χούμνος 14ος αι.  βυζαντινός λόγιος.



Μια ρήση που διατυπώθηκε κάπου επτακόσια χρόνια πριν και με έκανε να ανατριχιάσω. Πώς είναι δυνατόν να αισθάνθηκε ένας άνθρωπος αιώνες πριν, αυτό που νιώθουμε πολλοί από εμάς, για τον όμορφο τόπο που μας γέννησε. Αυτό το παράξενο συναίσθημα πως αυτή η πόλη είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή πόλη με φυσικό κάλος.  Αυτή η πόλη είναι σαν μια μητέρα που αγκαλιάζει κάθε ορφανό και θλιμμένο άνθρωπο. Αν στην Αθήνα σε κατακλύζει το δέος της μεγαλοπρέπειας της αρχαίας Ελλάδας, στη Θεσσαλονίκη σε τυλίγει η θαλπωρή της μητρικής αγάπης που ξέρει πάντα να παρηγορεί τα βιολογικά αλλά και τα θετά παιδιά της… 
 



Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets