22 Σεπτεμβρίου 2013

Ζεστός καφές


Τώρα που έβγαλε ψύχρα, φτιάξε ζεστό καφέ για δυο κι έλα να τον πιούμε παρέα.
Βάλε ζάχαρη να γλυκάνει τις καρδιές μας και ανακάτεψέ τον καλά.
Κάτσε κοντά μου και πες μου τα νέα σου.
Πες μου πώς πέρασες τη μέρα κι άσε το ραδιόφωνο να παίζει.
Μη βάλεις ειδήσεις, βάλε μουσική.
Βάλε τραγούδια ωραία και πες μου πώς πέρασες τη μέρα.
Φέτος ο χειμώνας θα είναι βαρύς.
Τα χελιδόνια έφυγαν νωρίς.
Βάλε ζεστό καφέ κι έλα να τον πιούμε παρέα.
Βάλε μπόλικη ζάχαρη, μη λυπηθείς.
Βάλε να πάνε κάτω τα φαρμάκια...
Θέλει γλύκα η ζωή κι η μοναξιά παρέα...

Καλό Φθινώπορο...





Άρχισαν να μικραίνουνε οι μέρες, άρχισαν να μικραίνουν και οι ζωές μας...
Σαν τα πεσμένα φύλλα πέφτουνε οι άνθρωποι, άλλοι από λαβωματιές κι άλλοι από της ψυχής τους το σκοτάδι.
Ποιος θα μείνει πίσω να φυλάξει την αγάπη;
Ποιος θα μείνει πίσω να τραγουδήσει τον Έρωτα;
Αφού αυτά που μας χωρίζουν τώρα πια είναι περισσότερα από αυτά που μας ενώνουν.
Κάποτε ένας φίλος μου πε...
Σαν μπαίνει η φτώχεια από την πόρτα η αγάπη φεύγει από το παράθυρο.
Αυτό είναι λοιπόν αυτό που μας χωρίζει; Για τα χρήματα σφαζόμαστε στους δρόμους;
Γιατί χάσαμε τις δουλειές μας και την βόλεψή μας;
Και πριν που τα είχαμε όλα αυτά τι κάναμε;
Ζούσαμε καλύτερα θαρρείς;
Αγαπιόμασταν θαρρείς;
Δε θυμάμαι να μου κράτησες το χέρι ποτέ.
Δε θυμάμαι να μ αγάπησες ποτέ γιατί κυνηγούσες το χρήμα, κυνηγούσες την βόλεψη.
Ο ρομαντισμός είναι για τους ανόητους μου έλεγες και κίνησες ξοπίσω από τα μεγάλα αφεντικά για να γεμίσεις το πουγκί με τα περισσεύματα τους.
Και τώρα τι;
Τώρα που δεν γεμίζουν τα πουγκιά,
τώρα που σε πρόδωσαν αυτοί που προσκηνούσες,
τι κάνεις τώρα;
Τώρα με μισείς πιο πολύ γιατί ντρέπεσαι που είχα δίκιο.
Τώρα στρίβεις το μαχαίρι στην πληγή για να σωπάσω.
Αν μ αγαπούσες όμως θα σου κρατούσα το χέρι και το πουγκί θα γέμιζε με ευτυχία.
Τι σαν λείπει το ψωμί απ το τραπέζι.
Κάθε μέρα θα στήναμε στις πλατείες μας γιορτή.
Κάθε μέρα θα χαιρετούσαμε τον Ήλιο.  


3 Σεπτεμβρίου 2013

Μπόρα είναι θα περάσει...


Μ' αρέσουν τα χρώματα που αλλάζει ο ουρανός στην καταιγίδα. Και φαντάζομαι πως όλοι θα συμφωνούσατε πως η καλύτερη στιγμή για μια δυνατή μπόρα είναι το απομεσήμερο. Όταν όλοι χρειαζόμαστε έναν καφέ για να συνέλθουμε από την μεσημεριανή ρέμβη ή από την κούραση της δουλειάς.

Την στιγμή που παίρνει να μαυρίζουνε τα σύννεφα, είναι σαν να προβάλλεται ταινία στο πανί του ουρανού. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και παρακολουθείς κατά που πέφτουν οι αστραπές και προς τα πού κατευθύνονται. Είναι ωραία αυτή η ώρα γιατί μπορείς να απολαύσεις τις εναλλαγές του φωτός και το έντονο contrast λευκού και μαύρου. Τα σύννεφα τρέχουνε πιο γρήγορα από το κανονικό και στο πέρασμά τους σχηματίζουν μία πολύ μεγάλη ποικιλία παραστάσεων με πυκνώματα και αραιώματα. Με εστίες καταχνιάς και χαραμάδες φωτός. Κι ανάμεσά τους να πέφτουν οι κεραυνοί σκορπίζοντας ηλεκτρόνια και εκτυφλωτικές λάμψεις στον ορίζοντα.

Κι όταν η μπόρα περάσει και φύγουν τα μαύρα σύννεφα μακριά, τότε το διαθλασμένο φως από τα υγρά σωματίδια του αέρα, αλλάζει το τοπίο και χρωματίζει τη γη και τα πράγματα αλλιώτικα, σαν να έχει περάσει κάποιος φωτογράφος φίλτρο στην κάμερα. Κι αν κάποιος είναι πολύ τυχερός, μπορεί να χαρεί και το ουράνιο τόξο ή τουλάχιστον να απολαύσει όλα τα χρώματα τις ίριδος πάνω στον καμβά των αφράτων νεφών...















2 Σεπτεμβρίου 2013

Ένα ευχαριστώ για αντίο...


Η καρδιά αυτού που αγαπά, έχει φτερά για να ζεστάνει πολλές ψυχές. Να δώσει στοργή και φροντίδα. Να δώσει κατευθύνσεις και όραμα. Ώθηση για ζωή και δύναμη για τα δύσκολα.

 Η καρδιά αυτού που αγαπά, είναι σαν τον νερόλακο μέσα στην έρημο, που μαζεύει όλα τα κυνηγημένα αγρίμια γύρω του για να ξεδιψάσουν. 

Η καρδιά αυτού που αγαπά δεν λογαριάζει πόλεμο, φτώχεια, εξορία, μήτε αδικία. Χτυπάει δυνατά γιατί ανασαίνει μόνο για τους άλλους. 

Πόσα αλήθεια χρωστάμε στους ανθρώπους με τέτοια καρδιά; Που μας αγαπούσαν πριν ακόμα γεννηθούμε, που μόχθησαν για να μας γεννήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο. Που πάλεψαν με τα γηρατειά και το θάνατο για να κρατηθούν στη ζωή και να μη μας αφήσουν μόνους μας στα δύσκολα. Που γίνονται οι αόρατοι προστάτες μας όταν ανεβαίνουν στον ουρανό. 

Πόσα χρωστάμε σε αυτούς τους ανθρώπους που στράγγισαν το αίμα τους για χάρη μας; Εμάς, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τα ανίψια τους, τα ψυχοπαίδια τους. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι γονείς μόνο στα δικά τους παιδιά, αλλά είναι γονείς και σε όλα τα παιδιά που προστάτεψαν με την αγάπη τους και τα αγαθά τους έργα. 

Τρέμει και η δική μου η καρδιά όταν θα πεθάνει και ο τελευταίος γέροντας εκείνης της γενιάς που έζησε τα γεγονότα του 40, που πολέμησε στα βουνά για χάρη μας. Για μας που μας αγάπησε πριν ακόμα γεννηθούμε. 

Ποιος θα μας διδάξει την ιστορία μας όταν θα υπάρχουν πια μόνο ψεύτες; Ποιος θα μας διδάξει την αγάπη όταν θα υπάρχουν πια μόνο τυχοδιώκτες; 
Κι αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τόση δύναμη να μας αγκαλιάζουν και να μας προστατεύουν όσο ήταν ζωντανοί, είναι ασύλληπτο το πόση δύναμη θα έχουν από κει ψηλά στον ουρανό. Να ναι όμορφο το ταξίδι τους και αναπαυμένη η ψυχή τους και να χουν το νου τους σε εμάς εδώ στα σκοτεινά, που παραμονεύει το κακό σε κάθε γωνιά...      

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets