30 Ιουλίου 2013

Ο "καλός" γονιός... (another true story)




  
  Ένα ακόμα αληθινό περιστατικό που διαδραματίστηκε στην μικρή μας γειτονιά με μήλον της έριδος τι άλλο από μια χούφτα αδέσποτα σκυλάκια. Είπα ξανά και σε άλλο άρθρο πως κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να συμπαθεί τα τετράποδα αλλά είναι υποχρεωμένος να σέβεται την ανάγκη τους να έχουν και αυτά ένα καταφύγιο κι ένα χάδι. Κάθε φορά λοιπόν που ένας εθελοντής αναλαμβάνει να φροντίσει κάποια αδέσποτα είναι φυσιολογικό τα σκυλιά να δεθούν μαζί του και να διαλέξουν για σπίτι τους την γύρω περιοχή. Και τι ζητάνε πάντα τα σκυλιά; Μερικά τετραγωνικά δημόσιου χώρου, μια κατασκευούλα για τις κρύες και βροχερές μέρες και λίγη άνεση για παιχνίδια. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν το σέβονται μερικοί αξιότιμοι γείτονες που θεωρούν πως ο δημόσιος χώρος είναι κτήμα τους επειδή εκεί βρίσκεται το αμάξι τους και η βάρκα τους. 

  Οκ, ατυχήματα συμβαίνουν, πρόφαση ή πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει. Μια  μέρα προσγειώθηκε μία πέτρα στα όπισθεν των μικρών σκύλων γιατί λέει κάποιο από τα τετράποδα έκοψε τα καλώδια του αυτοκινήτου. "Κι αν ήταν το καλώδιο των φρένων θα είχε σκοτωθεί η οικογένειά μου, άρα έχω κάθε δικαίωμα να κυνηγήσω τα σκυλιά για να προστατέψω τα παιδιά μου." Δεν είμαι μηχανικός για να ξέρω αν υπάρχουν εκτεθειμένα καλώδια κάτω από τις μηχανές των αυτοκινήτων και αν υπάρχουν τότε θα μπορούν φαντάζομαι να κοπούν ακόμα και με την απλή τριβή πάνω σε ένα κράσπεδο. Το μόνο που ξέρω είναι ότι υπάρχουν λύσεις για να μην πλησιάζει ένας σκύλος ένα αντικείμενο και αυτό ονομάζεται απωθητικό σπρέι. 
  Τα σκυλάκια λοιπόν έγιναν ο εχθρός και αφού οι φιλόζωοι δεν ήταν πρόθυμοι να τα διώξουν από την γειτονιά, να τα αφήνουν ατάιστα, αφρόντιστα κλπ ο καλός οικογενειάρχης θα έπρεπε να πάρει το νόμο στα χέρια του. Γι αυτό λοιπόν ήρθε σε συνεννόηση με κάποιους άλλους καλούς οικογενειάρχες που θεωρούν τα κουτάβια τον υπ αριθμόν ένα κίνδυνο της γειτονιάς και όχι τους διερχόμενους οδηγούς που τρέχουν σαν τρελοί σε δρόμο που παίζουν παιδιά. Κι έτσι οι ευσυνείδητοι γονείς είπαν να αγοράσουν στα παιδιά τους όπλα με πλαστικές μπίλιες και να τα ορίσουν υπεύθυνα να διασώσουν τις περιουσίες τους από τα δόντια των μικρών τεράτων. Τα παιδιά γεμάτα χαρά να παίζουν πόλεμο και να ακούνε μπράβο για την υπακοή τους έβαλαν όλο τον υπερβάλλοντα ζήλο τους και άρχισαν να χτυπούν τα ζωάκια στο κεφάλι. Πρησμένα κόκκινα μάτια και πολλής φόβος. Αποτέλεσμα; Να βλέπουν τα σκυλάκια τα παιδιά με τα όπλα και να γαβγίζουν τρομαγμένα, ενώ πριν κουνούσαν την ουρά τους και ζητούσαν χάδια.
  Δεν γνωρίζω αν μια τέτοια πρωτοβουλία ενός γονιού έχει σαν κίνητρο την αγάπη προς τα παιδιά του ή την αγάπη προς τα υπάρχοντά του ή την αντιπάθεια εν τέλη για το είδος των αδέσποτων. Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως αυτά τα παιδιά νομιμοποίησαν μέσα τους τη βία θεωρώντας την ως κάτι θεμιτό για να ικανοποιήσουν τους γονείς τους  και να προστατέψουν τα πατρικά αποκτήματα τους.
                                                                                                                                                                


17 Ιουλίου 2013

Ουράνιες γειτονιές




 Ταξιδιάρα η ελληνική ψυχή, ταξιδιάριδες και εμείς οι Έλληνες. Είναι άραγε τυχαίο που οι αρχαίοι μας φιλόσοφοι και επιστήμονες έβρισκαν αναγκαία την περιήγηση σε ξένους τόπους για την κατάκτηση της γνώσης; Πόσοι ήταν αυτοί που πούλησαν την πατρική τους περιουσία για να ταξιδέψουν στον κόσμο; Ένα ταξίδι όμως δεν είναι αρκετό αν στον προορισμό που διάλεγε κανείς να παέι, δεν συναντούσε αγαπημένους φίλους. Φίλους που γνώριζε από παλιά ή φίλους που επρόκειτο να κάνει. Γιατί πώς αλλιώς μπορείς να γνωρίσεις έναν τόπο αν δεν συνομιλήσεις με τους κατοίκους του;
  Πολύ ωραία όλα αυτά και ιδιαίτερα τυχεροί αυτοί που έχουν την άνεση και την δυνατότητα να ταξιδεύουν. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από καταπληκτικά μέρη που αξίζει να τα δει κάποιος δυο και τρεις φορές. Ακόμα πιο τυχεροί είναι αυτοί που μπορούν και μένουν κατά διαστήματα σε άλλους τόπους και γεύονται την ζωή που τους προσφέρεται εκεί.
  Σε πόσα μέρη όμως μπορείς να ζήσεις κατά τη διάρκεια της ζωής σου; Πόσους τόπους και πόσες γειτονιές μπορείς να επισκεφτείς αλήθεια; Πόσο χρόνο και πόσο χρήμα μπορείς να διαθέσεις για κάτι τέτοιο;
  Κι αν ποτέ φύγουμε από αυτήν την ζωή, τι απογίνονται όλα αυτά τα μέρη που επισκεφτήκαμε και άλλα τόσα που δεν προφτάσαμε να δούμε; Που πάνε οι γειτονιές της Πλάκας, του Παρισιού και του Λονδίνου; Που πάνε τα ψαροχώρια της Βαλτικής και τα πλακόστρωτα τις Μεσογείου; Άραγε υπάρχει παράδεισος για τις όμορφες γειτονιές του κόσμου; Άραγε μπορούμε στην μετά θάνατον ζωή μας να καθόμαστε σε λιθόστρωτες πλατείες κάτω από πλατάνια να πίνουμε καφέ; Από τη στιγμή που θα μπούμε στον παράδεισο με το ουράνιο μας σώμα γιατί να μην έχουμε και τις αγαπημένες μας ουράνιες γειτονιές;
  Η ομορφιά δεν μπορεί να είναι αφηρημένη όταν ούτε και ο Θεός ο ίδιος δεν είναι αφηρημένος. Αν ο Θεός μας έδωσε πάνω στη γη καλέμι και μυστρί για να χτίσουμε όμορφες πολιτείες γιατί να μην μπορούμε να το κάνουμε και στους ουρανούς;





Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets