26 Δεκεμβρίου 2013

Η ζωή έχει χιούμορ και φαντασία...




Μια αληθινή ιστορία...


Από ένα οικογενειακό τραπέζι, γιορτάρες ημέρες που είναι, δεν λείπουν ποτέ οι μαραθώνιες συζητήσεις με τις αναδρομές των μεγάλων στο παρελθόν. Από αυτές τις συζητήσεις ξεθάβονται πολλές φορές, κάποιες ιστορίες αληθινά διαμάντια. Μια από αυτές είναι και η ακόλουθη.

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, ένας νέος ονόματι Τάσος είχε περάσει τα 30 του χρόνια και ήταν ακόμα ανύμφευτος. Οι γονείς του, ιδιαίτερα ανήσυχοι άνθρωποι και παραδοσιακοί παρακαλούσαν νύχτα και μέρα να βρει μια καλή κοπέλα ο γιος τους και να αποκατασταθεί. Η λαχτάρα τους όμως αυτή ήταν τόσο  μεγάλη που μετατρεπόταν σε διαρκή κι αφόρητη γκρίνια. Ο Τάσος όμως που ήταν ανένδοτος στο θέμα της παντρειάς, αγανακτούσε με τις πιέσεις των γονιών του.

Μια μέρα λοιπόν μετά από έναν μεγάλο καυγά με τους δικούς του, έτσι όπως ήταν φουντωμένος γυρνάει και τους λέει: «Ε, λοιπόν, τώρα αμέσως θα βγω στο δρόμο και θα παντρευτώ την πρώτη κοπέλα που θα συναντήσω.» Όντως ο Τάσος βγήκε έξω κι άρχισε να ρωτάει τις περαστικές κοπέλες αν ενδιαφέρεται καμιά τους να παντρευτεί. Μέσα σε λίγη ώρα βρήκε μια κοπέλα που παραξενεύτηκε από την ασυνήθιστη συμπεριφορά του και ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του. Δύσπιστη στην αρχή, φοβήθηκε μήπως είχε να κάνει με κάποιον μισότρελο, εκείνος όμως τη διαβεβαίωσε πως ήταν απλά ένας αγανακτισμένος νέος που δεν άντεχε άλλο τη μουρμούρα των γονιών του. Η κοπέλα τότε, δέχτηκε να πάει την ίδια κιόλας στιγμή στο πατρικό του Τάσου και να διαπιστώσει ιδίοις όμαση πώς είχε η κατάσταση. Οι γονείς του Τάσου όταν την είδαν, επιβεβαίωσαν τους ισχυρισμούς του γιου τους. Καλοπροαίρετη λοιπόν, όπως ήταν η κοπέλα, ζήτησε να πάρει τηλέφωνο τους γονείς της για να τους ανακοινώσει ότι παντρεύεται. Φυσικά το όλον αυθόρμητο της κατάστασης, λειτούργησε για τους νέους αυτούς σαν μια εκτονωτική φάρσα η οποία όμως έμελλε να έχει ένα απίστευτα αίσιο τέλος, καθώς οι νέοι αυτοί ερωτεύτηκαν πραγματικά και παντρεύτηκαν στ’ αλήθεια. 

Σήμερα, μετά από τρεις και βάλλε δεκαετίες, το ζευγάρι αυτό είναι ακόμα μαζί και απολαμβάνει μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. 

Όταν άκουσα αρχικά αυτήν την ιστορία, νόμιζα πως είχε να κάνει με αυτούς τους αστικούς μύθους που λέγονται από στόμα σε στόμα και εμπλουτίζονται με καινούριες σάλτσες κάθε φορά. Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως, το περιστατικό αυτό αφορούσε δύο υπαρκτά φιλικά πρόσωπα των γονιών μου. Όπως καταλαβαίνετε, μετά από αυτό, η ιστορία αυτή απέκτησε μοναδικό νόημα για μένα. Δεν σταματάω ούτε στιγμή να γελάω κάθε φορά που την ανακαλώ στο μυαλό μου. Αν ήμασταν περισσότερο ανοιχτοί και ανέμελοι στην καρδιά μας, οι ζωές μας τελικά, θα ήταν γεμάτες από τέτοια ευτράπελα…

10 Δεκεμβρίου 2013

Βόλτα στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης




Μιας και έρχονται αργίες στα κοντά, αξίζει να κάνετε έναν περίπατο στα σοκάκια της Άνω Πόλης και γιατί όχι να τιμήσετε και τα γραφικά της στέκια. 





























7 Δεκεμβρίου 2013

Χριστούγεννα ... όταν η ελπίδα γεννιέται




Πίσω από τις στολισμένες βιτρίνες, πίσω από τις φορτωμένες γιρλάντες, πίσω από τις πόρτες των σπιτικών, πάντα σιγοκαίει μια ελπίδα, πως κι αυτά τα Χριστούγεννα θα γίνει ένα μικρό θαύμα...

Αν με ρωτήσει κανείς, αν τα Χριστούγεννα είναι η πιο σημαντική γιορτή του κόσμου θα έλεγα χωρίς δισταγμό ναι. Και το ναι το λέω με όλη μου την καρδιά, όχι απλά γιατί το θρησκευτικό φρόνημα το επιβάλλει, αλλά γιατί τα Χριστούγεννα γίνεται κάτι μοναδικό.

Σε όλο τον κόσμο τα Χριστούγεννα εορτάζονται την ίδια ημέρα κι αυτή την ημέρα όλοι οι άνθρωποι θέλουν το ίδιο πράγμα. Θέλουν η ζωή τους να πλημμυρίσει από χαρά κι αγάπη. Αν και η Ανάσταση είναι η κορύφωση του Θεϊκού έργου, για τον άνθρωπο παραμένει ένα μυστήριο που τον μουδιάζει και τον δοκιμάζει, γιατί είναι ένα γεγονός έξω από την προσωπική του εμπειρία. Τα Χριστούγεννα όμως φτιάχνουν ένα σκηνικό ασύγκριτης θαλπωρής. Το θείο βρέφος γεννιέται στην αγκαλιά της πλάσης και όλα τα αστέρια του ουρανού μαζί με τα ζωντανά της γης, γέρνουν πάνω από την φάτνη. Μια εικόνα που μας καλεί όλους να γίνουμε μικρά μωρά. Να αφεθούμε στην αγκαλιά του κόσμου και να αφήσουμε την θεϊκή αγάπη να μεριμνήσει για μας.

Δεν υπάρχει άνθρωπος πάνω στον κόσμο που να μην λαχταρά να ξαναγίνει παιδί. Αυτοί που έζησαν ευτυχισμένα παιδικά χρόνια νοσταλγούν να επιστρέψουν στα χρόνια της ασφάλειας, της ανεμελιάς και της αθωότητας, τότε που μια γλυκιά μανούλα φρόντιζε για όλα. Αλλά κι αυτοί που δεν στάθηκαν το ίδιο τυχεροί στη ζωή τους, περιμένουν από τα Χριστούγεννα να γιατρευτούν όλες οι πληγές τους και να νιώσουν την ζεστασιά μιας μεγαλύτερης αγκαλιάς.

Το αίσθημα πως τούτη τη μέρα σε όλες της καρδιές των ανθρώπων σιγοκαίει ο ίδιος πόθος, είναι ικανό να γκρεμίσει όλα τα σύνορα και να εκμηδενίσει όλες τις αποστάσεις. Ένας χρηματιστής στη Νέα Υόρκη παρακαλά να βρει περισσότερο χρόνο για την κόρη του. Στο  Μεξικό μια μαμά τραγουδάει χριστουγεννιάτικα τραγούδια με τα παιδιά της. Στη Γαλλία ένα ζευγάρι προσμένει για δώρο τον ερχομό ενός μωρού. Στην Αυστραλία ένας μπόμπιρας λαχταρά να δει χιονισμένα έλατα. Στις Φιλιππίνες ένα ορφανό κοριτσάκι προσεύχεται να βρει επιτέλους μια οικογένεια. Στην Σουηδία δυο αδερφάκια εύχονται να ξαναδούν τους χωρισμένους γονείς τους μαζί. Στην Ελλάδα μια γιαγιά ανάβει ένα κεράκι για να είναι καλά όλα τα παιδιά του κόσμου. Στην Αγγλία ένας ανθρακωρύχος ονειρεύεται ο γιος του να έχει ένα καλύτερο μέλλον. Στην Αιθιοπία μια μαμά ελπίζει να πάρει καινούρια παπούτσια για την κόρη της που τρέχει πολλά χιλιόμετρα για να πάει στο σχολείο της.

Ποια άλλη μέρα εκτός από αυτήν, οι ανάγκες των ανθρώπων δεν είναι τόσο ίδιες; Ποια άλλη μέρα εκτός από αυτήν δεν είμαστε όλοι τόσο ίδιοι; Την ίδια ώρα που μια παρέα φίλων θα πίνει ζεστό καφέ στην πλατεία Αριστοτέλους και θα κουβεντιάζει για το οικογενειακό τραπέζι, μία άλλη παρέα σε κάποια άλλη γωνιά του κόσμου θα κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Την ίδια ώρα που ένας φτωχός πατέρας θα κάνει τον Άγιο Βασίλη στην Ερμού για να συμπληρώσει το εισόδημά του, ένας άλλος πατέρας σε μια άλλη αγορά του κόσμου θα βγάζει το μεροκάματό του με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Για μια ακόμη χρονιά, σε όλα τα ραδιόφωνα του κόσμου θα παίξουν τα ίδια χριστουγεννιάτικα τραγούδια, σε όλους τους φούρνους θα ψηθούν τα ίδια κουλουράκια, σε όλους τους δρόμους θα ανάψουν τα ίδια φωτάκια, σε όλες τις γειτονιές  τα παιδιά θα τραγουδήσουν τα ίδια κάλαντα...

Τι άλλο απομένει λοιπόν να κάνουμε, εκτός από το να νιώσουμε την παρουσία όλων αυτών των ανθρώπων γύρω μας και να φυλάξουμε την πιο γλυκιά ευχή για όλους αυτούς που ο πόνος τους θα είναι μεγαλύτερος από την χαρά τους. Για κείνους που τα έχουν όλα αλλά δεν νιώθουν ευγνωμοσύνη, για κείνους που τα έχασαν όλα αλλά δεν απελπίζονται, για κείνους που δεν ξέρουν τι θέλουν και προχωράνε στα χαμένα και κυρίως για κείνους που δεν υποψιάστηκαν ποτέ τι είναι τα Χριστούγεννα...

Καλά Χριστούγεννα!




3 Νοεμβρίου 2013

Οι Κήποι του Πασά



Πολλά έχουν ακουστεί για τους Κήπους του Πασά της Θεσσαλονίκης. Δεξιά από τα ανατολικά τείχη της Άνω Πόλης και ευθεία πάνω από την Ευαγγελίστρια εντοπίζεται ένα υπαίθριο πάρκο για το οποίο πολλά λέγονται κατά καιρούς. Για τους οπαδούς των μεταφυσικών ιστοριών φαντασίας και τρόμου, οι κήποι αυτοί έχουν συνδέσει το όνομά τους με μια μυστική αδελφότητα Τούρκων αξιωματικών που επιδίδονταν σε απόκρυφα τελετουργικά. Μυστικά σύμβολα χαραγμένα πάνω στις βραχώδεις κατασκευές και κωδικοποιημένα γεωμετρικά σύμβολα, λέγεται πως συμπλήρωναν το απόκοσμο σκηνικό των δραστηριοτήτων τους. Η πιο τολμηρή εκδοχή αυτού του θρύλου υποστηρίζει πως η αδελφότητα προχωρούσε ακόμα και σε ανθρωποθυσίες που άφησαν για πάντα το αρνητικό τους στίγμα στο χώρο.
Ένα εξαίσιο άρθρο που βρήκα σε αυτό  εδώ το ιστολόγιο.
http://my-blo.pblogs.gr/2011/02/oi-khpoi-toy-pasa.html
παρουσιάζει αναλυτικά όλες τις ιστορικές λεπτομέρειες σχετικά με την δημιουργία αυτού του πάρκου αλλά και το περιεχόμενο των αστικών μύθων που το περιβάλλουν.

Στο χάρτη που ακολουθεί, θα εντοπίσετε την ακριβή θέση των κήπων. Η σημερινή εικόνα του πάρκου είναι πολύ όμορφη και προσεγμένη. Καθημερινά οι κάτοικοι τις περιοχής επισκέπτονται τον χώρο για να βγάλουν βόλτα τους σκύλους τους αλλά και για να πιουν έναν καφέ στο χέρι. Τα μνημεία που πλαισιώνουν την τοποθεσία σε συνδυασμό με την μοναδική θέα της πόλης, κάνουν το μέρος έναν πολύ όμορφο προορισμό για βόλτα.

Σε αυτό το σημείο όμως θα ήθελα πάρα πολύ να παραθέσω την προσωπική μου εμπειρία για αυτό το μέρος.
Δεν αδικώ αυτούς που θεωρούν το πάρκο στοιχειωμένο. Έχοντας μεγαλώσει στις γειτονιές της Άνω Πόλης, γνωρίζω πολύ καλά τη βαριά και πληκτική ατμόσφαιρα που επικρατεί σε ορισμένες γωνιές της. Όσο ρομαντική κι αν είναι η βόλτα στα σοκάκια των γραφικών συνοικιών, αυτό το παράξενο συναίσθημα της μελαγχολίας και της αλλόκοτης θλίψης ακολουθεί το κάθε βήμα του περιπατητή. Εξάλλου ουκ ολίγες οι ιστορίες και οι δοξασίες για άπληστους και επικίνδυνους Οθωμανούς του Μεσαίωνα, που έκρυβαν τους θυσαυρούς τους σε απόμερα στενά και που περιφέρονται ακόμα και σήμερα σαν στοιχειμένες ψυχές στα στενά της παλιάς πόλης αναζητώντας το χρυσό τους.

Συγκεκριμένα στους Κήπους του Πασά, υπάρχει μια διαβάθμιση των συναισθημάτων που νιώθει ο επισκέπτης. Στην είσοδο τους, εκεί όπου οι κήποι συνορεύουν με το γειτονικό σχολείο αλλά και τον Ιερό Ναό του Αγίου Παύλου, δεν διαφέρουν από κανένα άλλο πάρκο της πόλης. Προχωρώντας όμως προς τα μέσα, η ατμόσφαιρα βαραίνει. Οι κήποι φτιάχνουν ένα αλλόκοτο σκηνικό όπου ο χωροχρόνος διαστρεβλώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να νιώθεις κατά κάποιο τρόπο εγκλωβισμένος εκεί. Τα βήματα γίνονται βαριά και ένα παράξενο θανατικό σε τυλίγει. Κατά μία έννοια είναι εύλογο αυτό το συναίσθημα αφού αυτό το κομμάτι της πόλης πλαισιώνεται από πολλά ιστορικά νεκροταφεία. Όμως δεν μπορώ να μην σας μεταφέρω το συναίσθημα του τρόμου που με συντρόφευε κάθε φορά που τολμούσα να περιδιαβώ όλη την έκταση του πάρκου.
Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται το ίδιο όταν επισκέπτονται το μέρος αυτό, αλλά η προσωπική μου εμπειρία δεν ήταν και τόσο ευχάριστη...





















Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets